domingo, 15 de agosto de 2010
Perdonar por no poder actualizar demasiado el blog, pero es que por Asia tenemos bastantes problemas para encontrar internet.
Ya estamos en Barnaul¡¡¡¡ A 400 Km de la frontera mongola, a la cual iremos hoy por la tarde para pasarla mañana (cierra los fines de semana). Ya atravesamos los desiertos y dejamos la RUTA DE LA SEDA, fue duro pero ya está hecho. Ahora toca el plato final MONGOLIA ALLA VAMOS¡¡¡¡¡
El coche va genial¡¡ no hemos tenido ningún problema serio y nosotros estamos muy bien de ánimo, fuerzas y salud (aunque aqui los amigos con cagalera).
Intentaremos colgar fotos desde Olgii primera ciudad mongola que asaltaremos.
Gracias a todos por vuestro apoyo.
lunes, 9 de agosto de 2010
Tras diez días de viaje y unos pocos miles de kilómetros, el cuerpo ya se resiente un poco, y si a esto le sumamos el día anterior que fue una etapa interminable (nos recorrimos todo el 1º tramo de Rusia) el cuerpo te pide un pequeño descanso. Dicho y hecho, a coger fuerzas en Astrakán para entrar con fuerza el desierto.
Como nuestro hotel estaba a las orillas del Volga y nosotros no teníamos ni idea de las cosas que hay o deja de haber por Astrakán optamos por la opción fácil, subirnos al típico barquito de guiris y comer algo al tuntún.
Tras nuestra vuelta por el Volga dimos una vuelta por la ciudad y decir que no tiene mucho que ver. Estuvimos por el Kreml que teóricamente es el centro de la ciudad, visitamos unas cuantas iglesias ortodoxas y los monumentos típicos de la zona. Una cosa que nos llamó la atención de todas las ciudades de Rusia en las que estuvimos fue que la mayoría de los monumentos son dedicados a la guerra, ya sea a la primera o segunda guerra mundial o en honor al ejército. Mis conocimientos de la historia rusa son mínimos pero creo que hay cosas mejores que enardecer…no sé que cada uno opine lo que quiera.
Continuamos con el paseo y acabamos en un puente dedicado a los enamorados (o eso creo), en el cual había miles de candados con los nombres de parejas, después de tanta guerra viene bien ver algo así, PAZ Y AMOR¡¡¡
Después de dar vueltas y vueltas por la ciudad dimos una paseo a orillas del Volga (creo que Asís y Abel se dieron un morreo jejeje). La escena era de película: atardecer a orillas del río con cientos de personas paseando (muchos patinando), una temperatura ideal y un ambiente de tranquilidad que te hacía olvidar el palizón del día anterior.
Por la noche poco que contar, fuimos a un Mcdonalds que habíamos localizado a la tarde…ya sé que lo mejor es ir a un restaurante típico pero después de dos días comiendo cosas que no sabes que son, apetece darse un buen atracón de comida basura.
Volvimos por los mismos sitios que estuvimos por la tarde porque otra cosa no pero las ciudades rusas de noche ACOJONAN¡¡¡ las calles apenas tienen iluminación y pasas de una calle amplia a un callejón casi sin darte cuenta. Callejón que no sabes quien está ni a donde vas, esto sumado a la decadencia de muchos edificios te hace pensar…por lo que nuestro consejo es que por si acaso NO TE METAS SI NO SABES A DONDE VAS¡¡¡
Antes de irnos para cama aún nos quedaba una sorpresa. Nuestros amigos de TIRA Y AFLOJA habían llegado a la ciudad así que nos estuvimos contando las batallitas (que no son pocas) de estos diez días de Mongol Rally. Una pena que no pudiéramos seguir con ellos hacia Kazajastán, pero todavía les quedaban dos días de espera para poder entrar en el país y nosotros (igual que todos) teníamos cierta prisa por empezar la ruta de la seda. Ojala nos encontremos más adelante, un abrazo a Rubén y Aida.
Como punto final decir que ya se empieza a ver en las gentes rasgos asiáticos, tanto los ojos rasgados como un color de piel más oscuro. TODOS ESTAMOS BIEN¡¡¡ Y el coche va genial, ni siquiera hemos pinchado ni una sola vez.
Un saludo a todo el mundo y gracias por los ánimos (ayudan muchísimo).
Hotel de carretera, ducha y desayuno rápido. Nada que desatacar, salvo una especie de arroz inflado caliente con leche, con un sabor muy parecido a la papillas de de los niños pequeños con diversidad de opiniones dentro del equipo sobre su sabor y conveniencia.
Rumbo al paraíso de las mujeres con gustos caros a la hora de cubrir su cabeza el paisaje desértico cada vez iba tomando más protagonismo, desorientados tomamos una carretera secundaria camino de Astrakan, en la que hicimos 50 km en una hora y media, (Yo y mis impulsos), este y el craso error de no quedarnos en Volvogrado hizo que el viaje tuviera mucha miga.
Si somos francos, y siguiendo los pasos de la organización cuando Lorenzo decidía retirarse después de un largo día de trabajo, camino de Astrakan, decidimos parar en un hotel (por llamarlo de alguna manera), en el que descansar y llevarnos algo a la boca. Aquel sitio estaba regentado por dos mujeres con edades incalculables y una especie de matón, el cual se estaba metiendo entre pecho y espalda unas lentejas, que madre mia…
Por agua dábamos dinero, por dormir hasta los zapatos, pero por esas lentejas, que se yo que daríamos por ellas…
Nuestras suplicas y negociaciones no surtieron efecto, no llevar dinero local tenso la cuerda demasiado y tuvimos que seguir camino de noche hacia Astrakan.
El resto de viaje se puede resumir en una frase “Con la policía phemos topado”, dos paradas en ochenta kilómetros con Abel al volante, no se que pasa pero parece que tengo imán, una la solventamos con el Iron-man que Cristine nos regalo y que fue para el policía de turno, la otra por comernos un cebreado en frente de un control. Esta fue más complicada el capi durmiendo y dos “cegaratos” llevando el coche, un Ruso con rasgos Asiáticos, coge la documentación y nos lleva a una caseta rectangular con una farola al lado donde una sintonia de cucarachas voladoras del tamaño de bellotas se golpeaban una y otra vez contra la luz, al final y después de mucha tensión y 25 euros (viva la corrupción) nos dejaron marchar.
En torno a la cuatro de la mañana un macdonalds 24 horas hizo subir la moral a la tropa, a continuación el hotel azimut nos llevo a un merecido descanso.
Cuando nos despertamos nos bajamos a dar un homenaje en condiciones en la terracita del hotel, aprovechando que el desayuno ya que estaba pagado. Allí nos encontramos con otro equipo inglés que también había tenido problemas para encontrar una madriguera en la ciudad, y después de comentar las grandezas de las carreteras ucranianas, nos despedimos hasta Ulan Bator.
Después de coger fuerzas dejamos atrás el hotel con la una de las primeras pruebas de fuego del viaje, el asalto a la madre Rusia. Dejamos atras Kharkow a la primera (todo un logro, debe ser que ya empezamos a adaptarnos a la vida después del GPS) atravesando avenidas enormes que claramente habían tenido tiempos pasados mejores.
El camino hacia la frontera la verdad es que no mejoró. La carretera estaba llena de baches y con unas crestas en el asfalto que de vez en cuando le dejaban un recadito al cubre-carter. Si no le hubiéramos puesto el cubre-carter al coche seguramente habríamos tenido algún problema serio.
La carretera era bastante aburrida…rectas de mas de 10 km, rodeadas por llanuras cubiertas por cultivos infinitos de todo lo que os podáis imaginar (girasoles, cebada, trigo,..), y pedazo tractores que hacían que a Pitu se le cayera la baba. Como nos dijo “Ucrania es el país con los tractores mas potentes del mundo después de EEUU”.
A unos 50 km de la frontera el paisaje cambió, y empezó a aparecer una estepa chunga, casi desértica, que nos iba dando una anticipo de lo que encontraríamos al otro lado. Además, empezaron a aparecer muchísimos signos del pasado glorioso de la URSS. Tanques y aviones de guerra al lado de la carretera como quien planta una escultura y carteles de propaganda comunista en las fábricas, muchas de ellas ya abandonadas…
Paramos en una gasolinera a repostar, coche y pilotos, y nos enfundamos las camisetas que nos habíamos comprado en Kiev. Imaginaros la postal, tres tíos se bajan de un Peugeot 106 pintado como si fuera una vaca, y se enfundan las camisetas de la selección española y del barsa. La imagen debió ser lamentable. Además la mia era una XS, y entre el calor y nylon se quedo pegada automáticamente a mi cuerpo como una segunda piel, dejando prácticamente el ombligo al aire. Lo dicho, ¡lamentable!
Ya en la frontera ucraniana la cosa fue bastante rápido. Un militar ucraniano nos hizo vaciar todo el coche para revisar todo…se centro en las medicinas y tuvimos que ir explicándole todo lo que llevábamos en el botiquín, por signos y con un mezcla de ingles y español que funcionó. Lo que mas problemas nos dio fueron unos botecitos de jalea real que el guardia se empeño en probar para asegurarse de que nos fueran narcotics. Acabar la revisión nos pidió un mini present. El calor era insoportable y para acabar pronto le dimos 5 euros y 50 grivnas (unos 5 euros) y nos dejo ir.
Ahora quedaba la invasión a tierras rusas de la vaca. Puede parecer que si hay algo mas duro que un militar fronterizo de Ucrania es un militar fronterizo ruso, pero en realidad no fue tan traumático. Abel y yo tuvimos que volver a sacarlo todo mientras Pitu, como dueño del coche, tuvo que rellenar algunos formularios con la ayuda de un militar que resulto ser muy enrollado y que en ningún momento perdió las buenas formas, aunque Pitu la cago varias veces con lo que había que rellenar en cada campo.
Cuando ya nos habían revisado todo, apareció un militar con ganas de llevarse algún regalito, pero según nos pareció, el amigo ruso de Pitu le paro los pies…y ¡MISION CUMPLIDA! Ya estábamos en Rusia, y lo que era mejor, ¡las carreteras eran muchísimo mejores!
Después de 3 hora y media ya estábamos en Rusia, pero ahora teníamos un problema: una sed animal y no teníamos rublos. Nos bajamos en la primera tienda que vimos e intentamos comprar agua con moneda ucraniana, pero no funciono y la tendera nos echo del garito con malas formas. Pero le dimos pena a una señora rusa y a su hija y nos compraron ¡¡5 botellas de agua congelada!! Le dimos todas las grivnas que nos quedaban y quedamos eternamente agradecidos.
A unos 70 km de la frontera encontramos un hotel de carretera donde pasar a noche y recargar la barra de energía. Unos mafiosos rusos nos cambiaron dólares por rublos para poder pagar la habitación e insistieron en invitarnos a unos vodkas que rechazamos por que podían tumbarnos tal y como estábamos. Aqui si que funcionaron las camisetas y enseguida nos pusimos a hablar de futbol…y si chavales, conocían a Mostovoi y a Valerio Karpin, y sobre todo al CELTA DE VIGO (a pesar del lamentable trato recibido por sus representantes en cuanto al patrocinio de nuestra aventura, y el toreo que nos dieron, incluyendo varios que si que no y finalizando con muchísimos “no se puede poner porque esta reunida”, hay una cosa que nunca cambiará, soy Celtista hasta la muerte, y probablemente mucho mas que ellos).
Después de una cena bastante buena en el restaurante del hotel, que parecía egipcio, nos fuimos a la cama reventados.
Objetivo cumplido, la vaca ya esta en suelo ruso…VAMOS!!!
Saludos a tod@s!!
martes, 3 de agosto de 2010
El enlace:
http://www.facebook.com/photo_search.php?oid=340000953754&view=user#!/photo.php?pid=1134733&o=all&op=1&view=all&subj=340000953754&aid=-1&id=1625049555&fbid=1456438744025
Nos despertemos en Kiev con una idea en la cabeza: “haber como salimos de aquí”, y la verdad no nos pudo ir mejor. Pensar por un momento las posibilidades que hay de encontrarnos en una ciudad de millones de habitantes con la única persona que conocemos, sabemos que es legal y que además es taxista, por lo que conoce la ciudad y tiene coche. Pues nada más salir del hotel allí lo estaba con su camiseta del Equipo Sentidiño¡¡¡
Después de hablar un poco de que lo que nos pareció la ciudad se OFRECIÓ, a sacarnos de la ciudad y menos mal…tardamos como unos 25 minutos en salir, lo cual nos habría llevado a nosotros horas y horas dando vueltas preguntando a la gente. Seguramente alguno estará pensando, ahora es cuando les va a cobrar lo de ayer y hoy…PUES NO¡¡ nosotros le ofrecimos dinero porque nos parecía lo más justo después de que él perdiera su tiempo y dinero durante dos días, y nos dijo: “si queréis darme algo firmarme en el techo del taxi” ALUCINANTE¡¡¡ gente como esta hace pensar en los prejuicios que tenemos todos a gentes de países menos desarrollados que el nuestro, y ver lo equivocados que estamos a la hora de decir “son todos iguales” “no hay uno bueno”...
Nos despedimos de la última gran ciudad con el mejor de los sabores de boca, pero pronto se acabó la alegría. En mi vida había visto unas carreteras así, más que baches tenían auténticos socavones, policía por todos lados, las normas de adelantamiento eran: si cabes puedes adelantar, animales sueltos a ambos lados de la carretera, una temperatura media de 40ºC…Una auténtica tortura para el coche y nosotros, pero ESTO ES EL MONGOL RALLY no un fin de semana en Torrelodones, así que palante¡¡¡
Cuando llegamos a Kharviv (1.700.000 habitantes) tuvimos el mismo problema de siempre: ¿¿donde dormimos?? Solución: preguntamos y ya está. Ahora nos damos cuenta que hicimos mal la pregunta de, un hotel barato por aquí?? Pues sin saber como, nos vimos en una escena del GTA siguiendo a una furgoneta destartalada a toda velocidad por los suburbios de una ciudad más grande que Barcelona. Teníais que ver donde nos llevó, coches hechos polvo, calles sin asfalto, gente mirándote toda seria por todos lados, farolas rotas o destrozadas (ni un hilillo de luz había en la calle), todos los semáforos apagados…parecía la escena de una ciudad de postguerra.
Tardamos en tomar la decisión de irnos de allí unos 5 segundos, nunca antes nos habíamos puesto de acuerdo tan rápido. Dejar un coche con baca en ese barrio, de entrada no parecía la mejor de las opciones como decía Asís: TODO ERA MUY TURBIO. Arrancamos al centro de la ciudad (donde hay un Macdonald´s) y por lo menos allí ya había luz. Tras unas cuantas vueltas por la avenidas excomunistas de diez carriles por cada lado (anchas como campos de fútbol) paramos en el único hotel que nos dio seguridad, PRUEBA SUPERADAAAA¡¡¡¡ El hotel nos salió bastante caro para ser Ucrania (unos 20 euros cada uno), pero tenía parking y estaba de lujo y tras el día de carretera y suburbios que nos pegamos nos lo merecíamos.
Mañana tenemos previsto entrar en la MADRE RUSIA y siguiendo los consejos del equipo de Ermulanmallabia (muchas gracias por todo chavales) nos compramos una camiseta del Barsa y dos de la roja¡¡¡ tenéis que ver a Asís con una camiseta talla XS de Torres jajajaja. Ya os contaremos si nos dieron resultado.
Por cierto hasta ahora no hemos hablado nada de nuestro PEDAZO CARRO¡¡¡ Pues sí la Vaca con Baca se está comportando como un campeón , solamente tuve que cambiarle un fusible, un crack¡¡¡
Un saludo a todo el mundo.
Como Bill Murrai en su día de la marmota, comenzábamos un nuevo día, ni mejor ni peor simplemente un nuevo día. Ya sabéis carretera, coche, y kilómetros y kilómetros de bastas extensiones de trigo y girasoles mirando al sol cual voyeur a su musa.
A las 08:00 hora Ucraniana, nuestro capitán (D. Marcos López Costas) entono su ya clásico “arriba chavales”, esta vez, todo hay que decirlo, sin su habitual marcialidad cosa que nos sorprendió gratamente.
Pan, yogur y zumos comprados en supermercado fueron nuestro desayuno. Sin entretenernos demasiado partimos hacia Kiev, capital de Ucrania, no sin antes despedirnos de nuestros amigos del equipo de Cádiz.
Human, canción perteneciente al grupo “The Killers”, fue una vez más la niña bonita del equipo y partió desde la Pole, después, el largo viaje permitió escoger variedad y cantidad de nuestro extenso fondo de armario musical amparado todo ello en un viejo y maltrecho I-pod cortesía de nuestro amigo Francis.
Después de cuatro horas de viaje, con extensas conversaciones apoyadas en toda una vida de amistad y experiencias conjuntas y aderezadas con nuestras clásicas coletillas tales como “sopaahss”, “Sasha”, “cierrabares”, “ paraguada”, “ yavendra” , “tactactac, el monumento de la independencia de Ucrania se alzó ante nosotros, excusa más que suficiente para que D. Francisco de Asís diera rienda suelta a su almodovoriano instinto.
Treinta minutos y 88 vueltas después y haciendo gala de nuestro nombre nos detuvimos en el parking de un hotel, no por la hora, corrían las siete de la tarde, sino por el autentico caos circulatorio que reina en esta ciudad en la que cada uno hace lo que le sale del bajo vientre. Diez minutos más tarde las noticias no eran las mejores que podíamos esperar, nos pedían por una noche de Hotel unos 500 euros (impuestos incluidos, si es que manda…), a mayores taxistas corruptos pretendían hacer su particular agosto a finales de Julio.
Casi derrotados y con la Quechua planeando sobre nuestras cabezas, apareció cámara en mano, la luz al final del túnel, el cola Cao para la leche templada, el hielo para tu copa en verano…, allí estaba, nuestro amigo calesqui, taxista de Kiev, entonando el clásico “guaaaaaaaaauuuuuuuuu”, y preguntando si podía hacerse una foto con nuestro coche.
Y el resto chicos os lo podéis imaginar, nos busca un hotel barato, nos lleva nos trae, es decir un autentico “CRACK”.
Y sólo por esto, mañana, cuando leáis esta crónica de este humilde “juntaletras”, debéis saber, vosotros, amigos nuestros que D, Victor Calesqui Cyborg, taxista de la capital de Ucrania pudo cobrar, estafar y no ayudar a tres extranjeros montados en una vaca y no lo hizo.
Por eso, amigo nuestro, esta crónica es en tu honor.
Abrazos y besos para todos.
Abel
Hasta ahora todo el viaje había discurrido sin mayores problemas, dejando atrás países sin tener que pasar ningún trámite fronterizo y solo preocupándonos de esquivar baches, escoger la carretera correcta en el mapa (E40, E47, en este cruce a la derecha…) y encontrar un sitio barato o muy barato donde dormir…pero ahora empezada la fiesta, teníamos la intención de abandonar la Unión Europea.
Salimos a eso de las diez hacia la frontera polaco-ucraniana, a la que llegamos sin ningún percance. Escuchamos un par de veces Human de The Killlers y acabamos con un A por ellos a todo lo que daba la radio del coche…ya estábamos preparados para el asalto a tierras ucranianas, nada se nos podía resistir, somos los ¡¡CAMPEONES DEL MUNDO!! Además, en teoría, en esta frontera no deberíamos tener problemas…
Nada mas llegar a la frontera de Medika (Polonia) nos encontramos con una caravana de tres carriles, así que la espera parecía larga. A nuestro lado, un montón de ucranianos miraban a la vaca con una mezcla de sorpresa y extrañeza, a lo que nosotros respondíamos con un “we go to Mongolia”. No entendían nada, hablaban entre ellos y se reían, nosotros nos reíamos y así pasamos el rato…
Pero una vez pasada la barrera, empezaron los problemas con las autoridades polacas. A los dos minutos de darles los pasaportes y la documentación del coche salieron de la garita preguntando “¿Fransisco?”. Ladys and gentlemans comienza el espectáculo, TODAS las personas que trabajaban en la frontera (cada vez con mas estrellas en el hombro) fueron desfilando por la garita para dar su opinión de la autenticidad del pasaporte de Asís, comprobación una y otra vez de los brillos, grapado de hojas, textura, llamadas a España, comprobación de firma, comprobación de la foto…
Todo el problema fue porque en 2007 habían sido informados de que había perdido un pasaporte y a los polacos no les cuadraba la fecha de expedición del nuevo, que era una copia del anterior. Preguntas de cuando y donde lo perdiste (explicar a un polaco donde queda Vigo no es muy fácil, y el clásico “Celta de Vigo, Mostovoi” aquí no coló…). Vamos que entre tira y afloja estuvimos alrededor de 3:30 para poder pasar (decir que en todo momento el trato de los policías fue excelente, ¡e incluso nos firmaron en la vaca!). Justo cuando estábamos planificando la ruta alternativa por Rumanía, y Asís se veía volviendo a casa con las orejas gachas y preparándose para el vacile que le iba a caer, se acerco una policía y con una sonrisa nos dio el paso. ¡Vamooossssssss!
Pasado Polonia nos quedaba Ucrania, y aquí cambió la actitud. Rudos militares que no se les escapa una sonrisa así les valla la vida en ello, algún grito que otro y nosotros como pollos sin cabeza de ventanilla en ventanilla con todos los papeles en las manos. Al final lo resolvimos en 15 minutos más o meno y…¡¡YA ESTAMOS EN UCRANIAAA!!
Pasados unos kilómetros por una carretera llena de agujeros, poco a poco todo fue mejorando, aunque empezaron a aparecer gallinas, ovejas e incluso vacas pastando al lado del arcén, ¡y en la mediana! Aquí parece que es costumbre en los pueblos pasear a tu animal de compañía por la carretera, aunque este sea una vaca de 500 kilos.
Unos 10 km después de dejar atrás L’viv, justo en la salida de una psedoautovia, un policía ucraniano con un barrigón nos dió el alto. Se acerco al coche, y después de enseñarle nuestra documentación se llevo a Abel pa’afuera. Parece ser que habíamos excedido el límite de velocidad permitido en ¡3 km/h! Teníais que ver el aparato con el que medía la velocidad…¡vaya farsa para guiris! La multa según ellos 50 euros o 40 dólares.
Y aquí empezó el espectáculo frases como…!no entiendo!, ¡we go to Mongolia!¡No Money, no dinero! ¡España, Spain! repetidas una y otra vez empezaron a desesperar a la pareja de policías que trataban de explicarse en inglés, pero que nosotros hacíamos que no entendíamos… El broche de oro lo puso Abel gritando ¡¡¡que me quieren llevar presooo!! gesticulando con las manos como si estuviera esposado. Cuando ya estábamos pensando en dejar de tensar la cuerda, el policía gordito nos acerco al coche y nos pregunto cuanto dinero teníamos. Al final la broma se quedó en 10 euros y una cajetilla de Spanish Malboro, que fue lo que mas ilusión le hizo. Firma del policía en la vaca, apretón de manos y carretera.
Condujimos hasta Rivne, a 330 km de Kyev sin mayor problemas, más que carreteras en obras, baches y más baches. Encontramos un hotel después y con la ayuda de algunos amables ucranianos. Ya en el hotel nos encontramos con otro equipo español de Cadix. Nos fuimos a cenar con ellos al restaurante de al lado donde nos reímos un rato, muy maja esta gente. Además nos encontramos a una familia ucraniana que vivían en España que nos aconsejaron sobre que pedir en la cena. El padre era un exmilitar creemos que ruso (aunque no lo preguntamos por evitar malentendidos… que había estado en campaña en Kazajstan y Uzbequistan), y que nos dio unos buenos consejos…agua y leche embotellada siempre, no comer pescado…etc.
Finalmente, cuando nos echaron del restaurante nos fuimos a dormir. Cruzar la puerta de la habitación fue como retroceder 40 años a la época soviética …vamos igualito que en la pélicula Good by Lennin!
Desde Rivne, a 330 kilómetros al oeste de Kiev (Ucrania) se despide el equipo Sentidiño, tras un día completito. A dormir que mañana nos toca el asalto a la capital de Ucrania.
Saludos a tod@s!
Pitu y Asís.
viernes, 30 de julio de 2010
Nos despertamos, más pronto que tarde, y bajamos a recargar la barra de energía con un desayuno basado, una vez más, en café y pan para hacer bulto (pan con mantequilla, pan con mermelada, pan con huevos revueltos…a gusto de consumidor. Incluso alguno lo mezclaba todo).
Salimos a eso de las diez hacía Cracovia dejando atrás nuestro hotel en Bohumin, un palacete fronterizo que evidenciaba tiempos pasado mejores, pero del que agradecemos el buen trato recibido y, sobre todo, el precio: unos 40 euros dormir los tres, incluyendo un apoteósico desayuno…
Tras cruzar la frontera de la Republica Checa a Polonia pillamos camino recto hacia Krakow (Polonia). El día antes nos habíamos quedado con ganas de ver la ciudad, así que ajustamos cuentas. Antes, paramos en un Obi (que es una especie de Leroy Merlin polaco), para comprar unas cadenas y unos candados con los que enganchar bien las ruedas e intentar disuadir a los “amigos de lo ajeno”, aunque viendo como usaba las tenazas el dependiente estoy seguro que si de verdad se lo proponen nos dejan sin recambios y nos quedamos con cara de tolis…
Ya llegados a Cracovia llego el momento de lucimiento de Abel “GPS” Pardo: “dejadme a mi entrar en Cracovia que yo ya estuve, ¡y si conozco un sitio recuerdo como volver!” (los que lo conocéis os podéis imaginar la firmeza y el tono de estas palabras..). Dicho y hecho, tras alguna vuelta de mas (esto nunca lo va ha admitir), nos llevó al centro de la ciudad pasando incluso por una zona peatonal Market Square en coche. Una autentica gurigallada.
Llegamos con una lareca importante así que una vez mas Abel, en un alarde de orientación sin precedentes conocidos, nos llevo al Smacky sin errar ningún cruce por las enrevesadas calles de Krakow (¡me quito el sombrero!). Para mimetizarnos nos tomamos unos pierogi de setas y de carne, que son como una especia de raviolis. Además, nos aprovisionamos de pan de lembas (pan élfico para el camino, parte Frodo, parte raudo y veloz…).
Paseíto por el casco histórico, visita al colegio Mallius (donde estudió el joven Copérnico), al mercado de ámbar, pasadita por boxes en el Mc Donalds (nunca se sabe lo largo que puede ser el camino, y todos sabemos que el Mc siempre es una buena opción), y otra vez en ruta hacia la frontera de Ucrania.
Justo en la salida de Cracovia hacia Rzeszow nos encontramos una caravana de cerca de una hora y media, lo que nos retraso mucho nuestros planes. Además, fuimos alternando muchos tramos de obras durante todo el camino, y cuando hablo de obras me refiero a OBRAS: carriles diminutos, baches (que en muchos casos son auténticos agujeros) badenes, y muchos animales atropellados lo que nos confirma que no es buena idea ir rápido por esta carretera si no queremos colaborar en el control de la flora y fauna autóctona, y llevarnos de souvenir un bufanda de conejo polaco.
Ya entrada la noche paramos en el primer sitio que vimos, el un hotelucho de carretera cerca de Rzeszow (Polonia). Para la cena nos dejamos aconsejar por el camarero y recepcionista y nos zampamos una sopa típica polaca (o por lo menos eso nos dijo él). Una especie de guiso con todo lo que pillaron por la cocina…bastante bueno aunque parece que hay a alguno que ya empieza a flojear, ¿verdad Willy? Por lo que parece las gasolineras polacas nos están muy sucias…
El asalto a tierras ucranianas deberá esperar hasta mañana. Nuestro objetivo: KIEW. El tiempo, la frontera y la carretera dirán…
La vaca y nosotros nos vamos a dormirla que el día ha sido completito.
Desde algún lugar cerca de la frontera ucraniana os mando un saludo muy fuerte.
Besos para ellas y abrazos para ellos. Asis.
jueves, 29 de julio de 2010
Imaxinarvos só por un momento, un castelo de película, litros de cervexa, boa música, e 1000 colgados que se van a Mongolia por estrada, o resultado como non podía ser doutro xeito é un "fiestón" con todas as da lei.
Corrían as 10 da noite cando subiamos a bo paso cara á festa acompañados polo noso amigo kepa (equipo baywatch), grazas ao noso despiste habitual esquecemos as pulseiras que permitían a entrada, xa recuperadas, unha mestura de boxeador e mafioso Ruso supervisou a nosa entrada.
O castelo dividíase en dous espazos centrais e dúas torres, ás cales tiñamos permitida a entrada para admirar as impresionantes vistas, a maiores, pequenas covas escavadas na pedra servían de estanzas para as máis distintas actividades dende música tecnho a cine, pasando por fumadeiros con cachimbas de sabores
A organización regalaba chourizos, pan e Xenebra, o resto de vicios corrían a "costo" de cada un.
Unha vez que ceamos con amigos de Portugal encontrámos a parte da colonia Española máis que animada, grazas ao Dios Baco e o seu líquido elemento. En torno ás dúas da mañá un espectáculo de lume animou a todo o persoal cunha actuación cargada de luces e simbolismo. Despois disto decidimos rematar a noite bailando house xunto a Sasha, Marlet, e Ingleses en estado de "Involución" cara ao home de cro-magnon.
Cara ás catro da mañá as forzas comezaron a fraquear e despois dunhas latas de Isabel e fuet a dentadas, Morfeo reclámounos e acudimos á súa chamada sen miramentos.
O día espertaba, unha mestura de olores repicaban no noso nariz, herba húmida, café... e ese olorciño a resaca que todos coñecedes aderezado cunha boa dose de "pinrreles" sucios. Non fixemos esperar moito á aventura, estivamos todo no coche e encamiñámonos cara á máis bela cidade de Polonia Cracovia.
Ben, xa en marcha, tres enxeñeiros faltos de enxeño, sinalaron sen ningún xénero de dúbidas unha ruta que nos levo en vez de por autoestrada por unha estrada de alta montaña o que desencadeo nunhas paisaxes marabillosas, pero moito sono polo atraso. Ao final despois de moitas, moitas curvas fixemos noite na fronteira de Chequia con Polonia, ceamos unhas latas cortesía de Cabo de Penas e fómonos a durmir.
Saúdos a todos meus queridos Mongois. Abel.
-------------------------------------------------------------------------------------
Día 4: Resaca de la fiesta y nos vamos para Polonia.
Imaginaros sólo por un momento, un castillo de película, litros de cerveza, buena música, y 1000 colgados que se van a Mongolia por carretera, el resultado como no podía ser de otra manera es un “fiestón” con todas las de la ley.
Corrían las 10 de la noche cuando subíamos a buen paso hacia la fiesta acompañados por nuestro amigo kepa (equipo baywatch), gracias a nuestro despiste habitual olvidamos las pulseras que permitían la entrada, ya recuperadas, una mezcla de boxeador y mafioso Ruso superviso nuestra entrada.
El castillo se dividía en dos espacios centrales y dos torres a las cuales teníamos permitida la entrada para admirar las impresionantes vistas, a mayores, pequeñas cuevas escavadas en la piedra servían de estancias para las más variopintas actividades desde música, a cine, pasando por fumaderos con cachimbas de sabores
La organización regalaba chorizos, pan y Ginebra, el resto de vicios corrían a “costo” de cada uno.
Una vez que cenamos con amigos de Portugal nos encontramos a parte de la colonia Española más que animada, gracias al Dios Baco y su líquido elemento. En torno a las dos de la mañana un espectáculo de fuego animo a todo el personal con una actuación cargada de luces y simbolismo. Después de esto decidimos acabar la noche bailando house junto a Sasha, Marlet, e Ingleses en estado de “Involución” hacia el hombre de cro-magnon.
Hacia las cuatro de la mañana las fuerzas comenzaron a flaquear y después de unas latas de Isabel y fuet a mordiscos Morfeo nos reclamo y acudimos a su llamada sin miramientos.
El día despertaba, una mezcla de olores repiqueteaban en nuestra nariz, hierba húmeda, café,… y ese olorcillo a resaca que todos conocéis aderezado con una buena dosis de “pinrreles” sucios. No hicimos esperar mucho a la aventura, estivamos todo en el coche y nos encaminamos hacia la más bella ciudad de Polonia Cracovia.
Bueno, ya en marcha, tres ingenieros faltos de ingenio, señalaron sin ningún género de dudas una ruta que nos llevo en vez de por autopista por una carretera de alta montaña lo que desencadeno en unos paisajes de ensueño, pero mucho sueño por el retraso. Al final después de mucha, muchas curvas hicimos noche en la frontera de Chequia con Polonia, cenamos unas latas cortesía de Cabo de Peñas y nos fuimos a dormir.
Saludos a todo mis queridos Mongoles. Abel.
miércoles, 28 de julio de 2010
Este foi un deses días para enmarcar. Xa de mañá comenzamos alucinando con os donos do hotel, eran coma unha especie de alemáns-rusos-msulmáns, moi moi raros pero boa xente. Despedímonos dándolles as gracias por deixarnos as chaves, e para Munich¡¡
Entrando en Munich ollamos o Estadio Olímpico, logo foi o Allians Arena que a verdade semella unha almofada xigante, moi orixinal.
Xa na cidade fixemos unha visita flash, paseamos pola rua peatonal que pasa a carón da catedral, Marine Patz, algunha volta sen sentido pola cidade e comida nun tipiquísimo restaurante feito por e para turistas.
Decir que Munich é unha cidade na que hay unha boa mezcla de culturas e razas, na que a parte antiga está bastante ben conservada e que polo menos a sua visita debería dar para dous días. Pero o tempo apremia e tíñamos que marchar enseguida, outra mais a lista de cidades que quero volver algún día. Mención especial a camareira que nos serviu co traxe típico no almorzo, parecía sacada dunha postal.
Camiño da República Checa foi un auténtico show. Outra vez as carreteiras cortadas sen opción de poder seguir, ningunha indicación, e nos dentro do coche tirándonos dos pelos pensando que nos perderíamos a festa. E derepente...encontrámos a duas ambulancias de portugueses falando cun paisano que era policía e que nos levaba polo camiño correcto...que tíñamos que perder non?? Cando estábamos esperando arrancando aparecen dous coches máis e UN CAMIÓN DE BOMBEIROS¡¡¡ Mima a que se montou¡¡¡ o policía levounos ata a fronteira con República Checa e durante o camiño (uns 20 minutos) todo o rato levaron as sireas e luces postas, pitando, a xente con medio corpo por fora da ventanilla...O policía debeu pensar, “vou sacar do país xa a esta pandilla de piraos, e xa darán conta deles na R. Checa”.
Tras un bo rato andando por carreteiras de montaña chegamos a acampada e estaba aquelo a reventar¡¡¡ Unha cousa nos quedou clara os ingleses ou cúrranse moitísimo os coches ou van en cada chatarra que mete medo. Habia coma dous ou tres coches de bombeiro, moitísimas ambulancias e o redor de 350 coches.
Acampamos a carón dos Baywatch, De Avilés a Mongolia, Eric Marlet, Tira y afloja...Moita moita xente con ganas de festa, pasalo ben facer amigos e enmoñarse un pouco que ESTAMOS DE FESTA¡¡¡
Mañán colocarei que tal nos foi na festa, adiaántobos que había moitiiisimo guiri e que se respiraba moi bo rollo que estivo por encima dalgunha tontería que sempre surxen cando xuntas a mais de 1000 persoas borrachas nun castelo medieval.
Por certo as duas cousas mais importantes da viaxe están intactas: a moral e o coche¡¡¡
Un saudo a todo o mundo¡¡¡¡
----------------------------------------------------------------------------------------------------------
Día 3: Visita a Munich y FIESTAAA¡¡ Munich- castillo de Klenová.
Este día fue para enmarcar. Ya de mañana empezamos alucinando con los dueños del hotel, eran como una especie de alemanes-rusos-musulmanes, muy muy raros pero buena gente. Nos despedimos dándole las gracias por dejarnos las llaves y a Munich¡¡¡
Entrando en Munich pudimos ver el “Estadio Olímpico”, el mítico estadio recubierto de cristal, seguro que os suena, era impresionante. Más tarde veríamos el Allianz Arena que la verdad es que no tiene nada que envidiarle, parece como una almohada gigante.
Ya en la ciudad hicimos una visita flash, calle peatonal que pasa al lado de la catedral, Marine Platz, vueltas a alrededor de la ciudad y comida en un tipiquíiiiisimo restaurante hecho por y para turistas, vamos que si fuera España entraríamos en un tablao a comer paella.
Decir que Munich es una ciudad en la que hay bastante mestizaje de culturas y razas, en la que la parte antigua está bastante bien conservada y que por lo menos da para dos días de visita completos. Pero el tiempo apremia y tuvimos que marchar enseguida, otra más a la lista de ciudades que quiero volver a visitar. Mención especial a la camarera tetona, digoooo teutona que nos sirvió en el restaurante, parecía sacada de una postal.
Camino de República Checa fue un auténtico show. Otra vez las carreteras cortadas sin opción de poder seguir, ninguna indicación y nosotros tirándonos de los pelos porque nos quedábamos sin fiesta. Y derepente… nos encontramos a dos ambulancias de portugueses hablando con un señor que parece ser que es policía y que nos va a enseñar el camino¡¡¡ Cuando íbamos a arrancar aparecen dos coches más y UN CAMIÓN DE BOMBEROS¡¡¡ Mima la que se montó, el policía nos llevó hasta la frontera con República Checa y durante el camino (unos 20 minutos) todo el rato con las sirenas y luces puestas, pitando, sacando medio cuerpo por la ventanilla do coche…El policía seguro que pensó, a esta panda de piraos los sacó del país y ya se las apañarán en República Checa.
Tras un buen rato andando por carreteras de montaña llegamos a la acampada y estaba aquello a reventar¡¡¡ Una cosa está clara los ingleses o se lo curran de una forma brutal o van en cada chatarra en la que ni tienen una mísera baca. Había como tres coches de bombero, muchísimas ambulancias y alrededor de 350 coches (a ojo de buen cubero).
Acampamos con los Baywatch, De Avilés a Mongolia, Eric Marlet, el equipo de portugueses que no me acuerdo, Tira y afloja…Mucha mucha gente con ganas de pasárselo bien, hacer amigos y enmoñarse un poco que para eso es una fiesta¡¡¡
Mañana colocaré que tal nos fue en la fiesta, aunque ya puedo adelantar que aunque había mucho guiri se respiraba un buen rollo que estuvo por encima de las tonterías que siempre surgen cuando juntas a más de 1000 personas borrachas en un castillo.
Añadir que las dos cosas más importantes, la moral del equipo y el coche están intactas¡¡¡
Un saludo a todo el mundo.
Tras almorzar un “petit deyene”, pan, café, mantequilla pan e pan no hotel F1 saímos dirección Stuttgart para ver una amiga miña de Lugo, que algúns de vos xa coñeceredes, Kristín.
A viaxe a Stuttgart sen contratempos, deunos tempo a arranxar o mundo, facer videos chorras, pensar en que tipo de salchichas íamos a xantar...E en nada chegamos a casa de Kristín.
O primeiro que fixemos foi xogar o futbolín que lle tocara a Alex (novio de Kristín) por acertar o número de goles DE TODO O MUNDIAL (157)¡¡ O segundo preguntarlle a Kristín para que eran o mogollón de menciñas que temos, e de paso que nos deran algo para as quemaduras que tiveron Asís e Abel na saída en Barcelona. Invitounos a unha gran cea e como levamos tempo sen sen comer quente non dixemos que non. Nos sacamos unhas fotos, collimoslle un pouco de internet e carreteira. Tamén regaláronnos un moneco de Iron Man(mais xogutes para os nenos)e despois de tanta hospitalidade que menos que regalarlles uns productos tipical spanish (un par de chourizos cortesía de Gadis).
Moitas gracias por todo Kristín e Alex, espero que nos vexamos dentro de pouco pero con mais tempo.
De camiño a Munich xa foi outra cousa, perdímonos un pouco xa que tódalas carreteiras medianamente grandes estaban cortadas (NAIN, NAIN, NAIN¡¡), así que a callexear por Munich, FESTAAA. Cando chegamos (a 1 da mañá) a pensión xa estaba cerrada, menos mal que había unhas chaves encima da mesa de recepción que e supusímonos que eran as nosas. O hotel...en fin non foi dos peores nos que durmín, seguramente dentro de 2 semáns pareceranos un hotel 5 estrelas.
Pois nada máis, mañán camiño da festa en Klenová e deus dirá.
Un saudo a todo o mundo.
-------------------------------------------------------------------------------------
Día 2: Amigos en ruta, Lyon- Stuttgart- Munich.
Tras pegarnos un “petit deyene”, pan, café, mantequilla, pan y más pan en el hotel F1 salimos dirección Stuttgart para ver a una amiga mía de Lugo, que algunos de vosotros ya conocéis, Kristin.
El viaje a Stuttgart fue sin contratiempos, nos dio tiempo a arreglar el mundo, hacer videos chorras, pensar en que tipo de salchichas íbamos a comer…Y en nada llegamos a casa de Kristin.
Lo primero que hicimos fue jugar al futbolín que le había tocado a Alex (novio de Kristín) por acertar el número de goles ¡¡DE TODO E MUNDIAL (157)!! Lo segundo preguntarle a Kristín para que servían mogollón de medicinas que tenemos (que es lo que tengo, yo tengo de toooo). Nos invitó a una cena de la ostia, y como llevamos tiempo sin comer caliente no dijimos que no ni de broma!!! Pedazo de spaggetis a la alemana, que alguno repitio mas de la cuenta… Nos sacamos unas fotos, le achuchamos un poco de Internet y carretera. También nos regalaron un IRON MAN (más regalos para los chavales) y después de tanta hospitalidad que menos que darles productos típical spanish (un par de chorizos cortesía de Gadis).
Muchas gracias por todo Kristín y Alex, esperemos vernos dentro de poco con más tiempo.
De camino a Munich ya fue otra cosa, nos perdimos un poco porque todas las carreteras medianamente grandes estaban cortadas (NAIN NAIN NAIN!!!), así que a callejear por Munich y FIESTAAAA. Cuando llegamos (a la 1 de la mañana) el hotel estaba cerrado, menos mal que había unas llaves encima de la mesa de recepción que nosotros supusimos que eran las nuestras. El hotel…que os voy a decir…en fin no fue de los peores en los que estuve, pero seguramente dentro de 2 semanas nos parecerá un hotel 5 estrellas.
Pues nada más, mañana camino de la fiesta en Klenová y dios dirá.
Un saludo a todo el mundo.
lunes, 26 de julio de 2010
Por fin chegou o día que esperamos dende fai xa uns cantos meses…¡¡A SAIDA DO MONGOL RALLY!! Despois de espertarnos chegamos sen problemas (sí, sí, sen problemas) o final da rúa da Marina, onde estaba o cutre-posto da organización, e de fondo a rampa de onde sairíamos todolos equipos.
Xusto coincidimos a caron do equipo BayWatch, que tamen levan un 106, moi boa xente. Tamén coñecimos os equipos: Eric Marlet, De Avilés a Mongolia,…a verdade que non me acordo do nome de ningún pero caéronme bastante ben todos e puidemos comprobar que o noso equipo, polo menos de entrada non era o peor preparado.
Pouco a pouco foron chegando tódolos equipos mentras os pilotos investigábamos que cousas non tíñamos, consellos, coñecer a ruta que ían coller outros equipos...Ademáis de nos había moita xente que pasaba por alí a mirar, e a verdade é que o noso era dos máis soliciados (modestia aparte). O mapa do cristal de atrás triunfou coma a Cocacola¡¡ ata uns indonesios sacáronse fotos co mapa de fondo. Tamén entrevistaron a Asís en la BTV (televisión de Barcelona), xa colgaremos o enlace.
Empezaron ca presentación de cada ún dos equipos na rama de saída, preguntando o típico: “Que coche levades”, a o que noso “mecánico-xefe” Abel respondeu oa boca chea “un 206”, manda collóns...Tamén houbo outras coma “Que significa o voso nome” etc.
Cando remataron tódalas presentacións cegou o momento dos premios e...CAMPIOOOONES, CAMPIOOOONES OEEEOOEEEOOOEEEE!!! levámonos o premio o coche máis orixinal e mellor diseño. Moitas gracias a Carmen polo seu diseño e a Eva por axudarnos a colocar a pegatinas. Pois nada, copita dos chinos, sonrisa na cara e carreteira hacia Francia.
Como saíranos ben o da saída tíñamos que compensalo e...o GPS volveuse loco (e nos sen mapas de Francia, Suiza nin Alemania). Solución: tirar millas hacia Lyon. E para continuar ca racha paramos nun área de servicio e perdimos - nos robaron un mapamundique tiña Asís, que postos a perder era o que menos falta nos facía, pero aún así fode. Espero que sexa unha lección para estar máis atentos na viaxe.
Repasando os papeles que nos deu a organización na saída, enterámonos que esta ano a festa en Praga é o luns, polo que decidimos pasar por Munich para facer un pouco de turismo. Teremos que deixar Suiza para outra ocasión para que nos encaixen os tempos (outro ano será).
O final do día decidimos facer noite nun hotel F1 (30€ os tres con parking e internet, un chollo!!).
¡¡Unha mención especial para ERIC!! Participou no Mongol Rally o pasado ano co equipo Ermulanmabia, e durante a preparación estiviemos a coserlle a preguntas. Sempre nos atenderon con mo --- ¡¡MOITISIMAS GRACIAS!! Se chegamos parte da victoria sero vosa rapaces!
Xa me despido que durmome. ¡¡Unha aperta a tdo o mundo!!
¡¡AU REVOIR!!
Coma sempre para velas fotos:
http://www.facebook.com/photo_search.php?oid=340000953754&view=user#!/photo_search.php?oid=340000953754&view=all
---------------------------------------------------------------------------------------------------------
Día 1: SALIDA DE BARCELONA:
Hoy llegó el día que estábamos esperando desde hace ya no se cuantos meses, LA SALIDA DEL MONGOL RALLY¡¡¡ Tras despertarnos llegamos sin problemas (sí sí sin problemas) al final de la calle Marina, donde estaba el cutre-puesto de la organización y de fondo la rampa donde saldríamos todos los equipos.
Justo nos pusimos al lado del equipo BayWatch, que también lleva un 106, muy majos los chavales. También conocimos a los de Eric Marlet, De Avilés a Mongolia,…la verdad es que no me acuerdo del nombre de ninguno, pero me cayeron bastante bien todos y pudimos comprobar que nuestro coche, por lo menos de entrada no era el peor preparado.
Poco a poco fueron llegando todos los equipos, mientras todos nosotros curioseábamos por entre los coches para ver que cosas te faltan, consejillos, preguntar la ruta a otros equipos…Además de nosotros había mucha gente que pasaba por allí a mirar, y la verdad es que nuestro coche era de los más solicitados (modestia a parte). El mapa del cristal de atrás triunfo como la coca-cola¡¡ todo el mundo se paraba a verlo (hasta unos indonesios), también entrevistaron a Asís en la BTV (televisión de Barcelona), ya os colgaremos el enlace…
Empezamos con la presentación de cada uno de los equipos en la rampa de salida preguntando lo típico: “Que coche lleváis”, a lo que nuestro “mecánico jefe” respondió con la boca llena un 206, manda huevos…”Que significa vuestro nombre” y mogollón de cosas más.
Cuando acabaron con todas las presentaciones llegó el momento de los premios y…¡¡CAMPEOOONES, CAMPEOOONES OOEEEOOOEEEOOOEEE!! Nos llevamos el premio al coche más original¡¡¡ Muchas gracias a Carmen por su diseño y a Eva por ayudar a poner las pegatinas. Pues nada, copita de los chinos, sonrisa en la cara y carretera hacia Francia.
Como nos había salido bien lo de la salida había que compensarlo…y el GPS se nos volvió loco (y sin mapas de Francia, Suiza y Alemania). Empezamos a tirar millas hacia el norte y punto, dirección Lyon. Y para continuar con la racha, paramos en un área de servicio y perdimos-nos robaron un mapamundi que tenía Asís, que puestos a perder era el que menos falta nos hacía, pero aun así jode. Espero que nos sirva de lección para espabilar.
Repasando los papeles que nos dio la organización en la salida, nos enteramos que este año la fiesta en Praga es el lunes, por lo que decidimos pasar por Munich para hacer un poco de turismo. Tendremos que dejar Suiza para otra ocasión para que nos encajen los tiempos (otro año será). Al final del día decidimos hacer noche en un hotel F1 en Lyon (30€ los tres con parking e Internet, un chollo!!).
¡¡Mención especial para ERIC!! Participó en el Mongol Rally el año pasado con el equipo Ermulanmallabia, y le estuvimos cosiendo a preguntas durante toda la preparación. Siempre nos contestaron con un buen rollo increíble, ¡¡MUCHÍSIMAS GRACIAS!! si llegamos parte de la victoria será vuestra chavales.
Me despido que me caigo del sueño. ¡¡UN ABRAZO A TODO EL MUNDO!!
¡AU REVOIR!
Como siempre para ver las fotos:
http://www.facebook.com/photo_search.php?oid=340000953754&view=user#!/photo_search.php?oid=340000953754&view=all
domingo, 25 de julio de 2010
XA ESTAMOS EN MARCHA¡¡¡¡¡ Tralas compras de última hora en Oviedo (gracias María pola túa axuda), saímos hacia Burgos a recoller a Asís...empeza a aventura E OS PROBLEMAS¡¡¡ Cando Asís ía camiño de Burgos dende Madrid no mítico “coche” de liña ALSA chamounos pensando que deixarase os pasaportes cos visado na casa, así que nada máis chegar a Burgos tiña que volver a Madrid (o final os metera, menos mal).
O peor ainda estaba por xegar…entrando en Burgos vexo un chorro de auga caindo pola ventanilla, PERO SE NO ESTÁ CHOVENDO¡¡¡ pois nada, a batería que levábamos na baca reventounos, caindo todo o ácido polo teito do coche, a llanta onde estaba encaixada (a de burbullas que saían deos mío¡¡) e polo parabrisas...”SACA A AUGA ABEL¡¡¡” “COLLE ALGO PA SECARLO¡¡”, todo esto na mitade dunha carreteira con xente flipando (non todolos días vese un par de pringados limpando ácido dun “coche vaca”). Al final adeus a miña toalla e unhas cantas botellas de auga.
Despois de coller a Asís, chegamos a Barcelona o redor da 1 da mañá e collimos o primeiro hotel con aparcamento que atopamos...A PRIMEIRA CLAVADA DA AVENTURA¡¡¡ 120 EURAZOS¡¡¡ Para compensar collimos as pilas do mando (supervivencia en estado puro). Para ser o primeiro día xa estivo ben, para camiña que todavía queda moito.
Un saudo a todo o mundo¡¡¡
-------------------------------------------------------------------------------------
Día 0: De Oviedo-Burgos-Barcelona:
YA ESTAMOS EN MARCHA¡¡¡¡¡ Tras las compras de última hora en Oviedo (gracias María por tu ayuda), salimos hacia Burgos a recoger a Asís...empieza la aventura Y LOS PROBLEMAS¡¡¡ Cuando Asís iba camino de Burgos desde Madrid, en el mítico “coche” de línea ALSA nos llamó pensando que se había dejado los pasaportes con los visado en casa, así que nada más llegar a Burgos tenía que volverse para Madrid (al final los había metido, menos mal).
Lo peor aún estaba por llegar…entrando en Burgos veo un chorro de agua cayendo por la ventanilla, PERO SI NO ESTÁ LLOVIENDO¡¡¡ pues nada la batería que llevábamos en la baca nos reventó, echándonos todo el ácido por el techo del coche, la llanta donde estaba encajada (la de burbujas que salían dios mío¡¡) y por el parabrisas...”SACA EL AGUA ABEL¡¡¡” “COGE ALGO PA SECARLO¡¡”, todo esto en mitad de una carretera con la gente flipando (no todos los días se ve un par de pringados limpiando ácido de un “coche vaca”). Al final adiós a mi toalla y unas cuantas botellas.
Después de coger a Asís llegamos alrededor de 1 de la mañana a Barcelona y pillamos el primer hotel con parking que encontramos…LA PRIMERA SABLEADA DE LA AVENTURA¡¡ 120 eurazos¡¡¡ Para compensar nos llevamos las pilas del mando (supervivencia en estado puro). Después para cama que para ser el primer día le llegó.
Un saludo a todo el mundo¡¡¡
viernes, 23 de julio de 2010
Colaboradores:
- Supermercados Gadis: por su AMPLÍIIISIMO surtido de latas, agua, chorizos, fuet, leche en polvo, Colacao... Daremos buena cuenta de él : www.gadisa.es.
- A CURUXA RALLY: por sacarnos en su página, la cual tiene más de dos mil visitas diarias¡¡¡ www.acuruxarally.info
- Centro reto Oviedo: por darnos bastantes recambios¡¡¡
Patrocinadores:
- Cabo de Peñas: nuestro mayor patrocinador¡¡¡ Es en estos momentos donde los amigos demuestran su amistad, y nuestro amigo Nano no nos ha fallado, muchas gracias por la aportación monetaria y de comida¡¡ Daremos buena cuenta de las conservas por el mundo adelante. Muchas gracias. www.connorsa.es
- BM formación: otro gran patrocinador que ha colaborado de forma monetaria con el equipo¡¡¡ muchas gracias por todo. www.bmformacion.es
- Camisetas Caramuxo: gracias por diseñarnos y proporcionarnos las camisetas, sin su ingenio y creatividad no venderíamos ni la mitad de camisetas¡¡¡ Muchas gracias Juan¡¡. www.caramuxo.com
- Grupo Pirelo: gracias por su colaboración económica en nuestro proyecto solidario. www.pirelo.com
- Desguaces Oviedo: Nos dio muchísimos recambios y ruedas, es decir, muchísimo dinero que nos ahorramos gracias a su generosidad. www.desguacesoviedo.com
- Team racing: nos dió las ruedas que llevaremos en tierra y desérticos además de otras piezas y buenos consejos para la aventura. www.teamracing.es
- Farmacia de María José y Homeosor: nos han proporcionado un botiquín ENORMEE, iremos totalmente protegidos (por lo menos de salida) hacia Mongolia. www.homeosor.es
- Un saludo especias a nuestras novias: por aguantarnos, ayudarnos y no matarnos a tortazos jejeje. Un beso para Montse, María y otro más grande para Eva¡¡¡
Muchísimas gracias otra vez de todo el equipo, haremos lo posible para no decepcionaros¡¡¡
Un saludo
miércoles, 21 de julio de 2010
viernes, 16 de julio de 2010
CONSERVAS CABO DE PEÑAS
Os quiero dar a conocer a NUESTRO MAYOR PATROCINADOR¡¡¡¡CONSERVAS CABO DE PEÑAS¡¡¡ Esta empresa con más de cien años de historia (1898) es el buque insignia de CONNORSA, una de las mayores conserveras de España....Muchísimas gracias de parte de todo el EQUIPO SENTIDIÑO por su GENEROSISISISIMA aportación¡¡¡¡martes, 2 de marzo de 2010
¿Por qué colaborar con nuestro proyecto?
El Mongol Rally es un evento solidario que con el paso de las ediciones se ha ido consolidando y, poco a poco, ha ido consiguiendo una mayor repercusión mediática gracias a sus participantes y patrocinadores. El primer año únicamente salieron 6 coches desde Hyde Park (Londres), mientras que en la edición pasada participaron 400 equipos, de los cuales 100 partieron desde Barcelona.El creciente interés y trascendencia informativa que año tras año ha ido suscitando el Mongol Rally, tanto nacional como internacional, ha ocasionado que hayan aparecido referencias a esta aventura en las principales cadenas de TV, emisoras de radio, prensa escrita y numerosas páginas web. Asimismo, importantes patrocinadores apoyaron en 2009 evento que se organizó con motivo de la salida del Mongol Rally desde Barcelona.
Lo cierto es que emprender este reto es difícil y costoso, ya que lo complejo de la aventura requiere una ardua organización y sobre todo el apoyo de los patrocinadores, que es la base de este proyecto. Pero la colaboración que las empresas pueden realizar a nuestro equipo no solo es económica. Agradeceríamos la donación de cualquier material que nos pueda resultar útil durante la aventura (ropa, medicamentos, material de acampada, repuestos para el vehículo, mapas, etcétera) así como artículos para donar durante nuestro viaje.Somos conscientes de que la situación económica actual no es la deseable y las dificultades por las que están atravesando las empresas e instituciones, por lo que agradecemos cualquier ayuda que puedan realizar a nuestro equipo. Por ello, garantizamos que todos los fondos que recibamos serán
destinados a la financiación de nuestro proyecto solidario y a la donación a las correspondientes organizaciones benéficas con las que colabora el Mongol Rally. Cada patrocinador será conveniente informado del destino final de sus aportaciones. En base a lo anterior, y en el caso de que todo lo que ha leído hasta ahora le haya resultado interesante a usted y a su empresa o a la institución a la que representa, por favor pongase en contacto con nosotros y le enviaremos un completo dossier donde les expondremosa las que para nosotros son las principales ventajas de patrocinar a nuestro equipo Sentidiño, ayudándonos a conseguir alcanzar nuestro objetivo de llegar a Ulan Bator y recaudar el mayor dinero posible para las organizaciones benéficas con las que colabora el Mongol Rally 2010.
¿Por donde iremos?
España – Francia – Suiza – Alemania – Republica Checa – Polonia – Ucrania – Rusia - Kazajstán – Uzbekistán – Kazajstán – Rusia – Mongolia
Atravesaremos un total de 11 países, en los alrededor de 14.000 kilómetros que durará nuestro recorrido. Estimamos que la duración será de aproximadamente 25 días. Obviamente, esto es solo una estimación, y la ruta definitiva dependerá de múltiples factores que nos sucederán a lo largo del recorrido (averías, problemas en las fronteras, visados, condiciones climatológicas, conflictos políticos, etc).
¿Cómo iremos?
Las reglas que establece la Organización del Mongol Rally 2010, en estrecha colaboración con el Gobierno de Mongolia, son muy estrictas, con el fin de facilitar la posterior subasta de los vehículos a su llegada a Ulan Bator.Hay que entender que no es fácil gestionar la importación en Mongolia y la posterior subasta de alrededor de 300 coches cada año, y el gobierno se quiere asegurar de que estos automóviles tendrán unas condiciones mínimas de uso y durabilidad. Por ello, desde la
edición pasada se introdujo la regla de los 10 años.En base a lo anterior, la búsqueda de un vehículo que nos ofrezca unas garantías mínimas para emprender esta aventura benéfica no es sencillo, y encontrar un coche que se ajuste a nuestro presupuesto necesita un concienzudo estudio de costes.
Además, es necesario recalcar que el coche que adquiriremos será un utilitario de bajas prestaciones, que para nada estará preparado para enfrentarse a las duras condiciones y las exigencias extremas de esta carrera solidaria, en la que se atravesaran desiertos, montañas y ríos.Por ello, habrá que realizar las preparaciones necesarias para afrontar el rally, tanto mecánicas como para mejorar su capacidad de carga y habitabilidad. Además será necesario conseguir los repuestos que puedan ser necesarios para solucionar cualquier imprevisto en el camino. Todo esto no hace más que incrementar el presupuesto necesario.
lunes, 1 de marzo de 2010
¿Quiénes somos?
El equipo lo formamos dos integrantes, ambos de 28 años de edad, amigos desde la infancia:

o Marcos López Costas.
o Francisco de Asís Janeiro Baca.
Hemos nacido y crecido en Vigo, actualmente residimos en Lugo y Madrid por motivos laborales.
Nuestras profesiones son diferentes pero complementarias (trabajamos en los sectores de la ingeniería agrónoma y el derecho), lo que nos proporcionará un mayor enfoque y diferentes perspectivas a la hora de preparar esta gran aventura solidaria.
La idea que nos llevó a competir en esta edición del Mongol Rally y atravesar medio mundo en un vehículo utilitario de escasa prestaciones es su marcado fin benéfico, y el sentimiento de que con nuestro pequeño granito de arena podemos ayudar a aquellos que más lo necesitan.

Nadieshda - Asociación Benéfica Oficial de la Salida Española
Nadieshda apoya proyectos para mejorar las vidas de niños huérfanos y sin hogar en Rusia y Ucrania. Su misión es ayudar a proporcionar necesidades básicas como comida, ropa y refugio a estos niños, ayudarles a adquirir las habilidades necesarias para convertirse en miembros funcionales de la sociedad y concienciar al público de las necesidades de los niños menos afortunados.
Existen en esta región millones de niños abandonados por sus padres que necesitan el apoyo de asociaciones como Nadieshda. Oficialmente, 700.000 huérfanos viven en instituciones estatales sólo en Rusia. Eso significa que hay más huérfanos hoy en día que al término de la Segunda Guerra Mundial.
Las estadísticas muestran que de cada diez huérfanos, solamente uno se convertirá en miembro funcional de la comunidad. Los demás caerán en el camino de la delincuencia, las drogas, la prostitución y el suicidio. Cientos de miles de estos niños viven en las calles, intentando sobrevivir día a día a las inclemencias del tiempo, al hambre y a los peligros de la ciudad.
CNCF - Christina Noble Children's Foundation
El Ger Village acoge a niños abandonados o sin hogar y le da una nueva oportunidad en la vida con un lugar seguro en el que vivir, educación y todo el apoyo de una familia con sus innovadoras técnicas.

Cada ger (construcción típica mongola) residencial está gestionado por una Ger Mother, a menudo una madre soltera, que crea un hogar para los niños. Los niños más mayores ayudan a cuidar a los más pequeños, y asisten a su madre en el ger con tareas domésticas simples. El equipo que gestiona el poblado está continuamente buscando maneras innovadoras y efectivas de crear un mejor ambiente para los niños y los fondos han hecho posible un número de mejoras.
Los niños en edad escolar son inscritos en la escuela local para aprender en su comunidad y adquirir calificaciones vitales para la vida adulta.
El Ger Village está en las afueras de Ulaanbaatar en el interior de una gran "Hasha" (valla), lo que ayuda a crear una atmósfera de una pequeña comunidad.Doctores de CNCF hacen visitas varias veces a la semana, y un equipo de dos directores, ambos doctores cualificados, están constantemente disponibles para dar consejo, proteger y animar a los niños. Hay salidas mensuales, que son ocasión de gran excitación.
Siempre que sea posible, la Fundación procura reunir a los niños con sus familias y ayudar a la familia a hacer frente al futuro juntos.
Mercy Corps

http://www.mercycorps.org/
En Mongolia, la vida puede ser extremadamente dura para los nómadas. Con el rápido avance del mundo moderno de hoy, hay comunidades enteras que carecen de las habilidades y medios de vida para mantener a sus familias. Mercy Corps trabaja para cambiar esto a través de proyectos que apoyan a las comunidades rurales y familias ganaderas para ayudarles a vivir de manera independiente y sostenible.
CYPPD - Children and Young People's Protection and Development
CYPPD es una organización no gubernamental con base en Mongolia que desde 2002 ha ayudado a tantos jóvenes en Mongolia como es humanamente posible. Tienen su sede en Ulan Bator, y por ello muchas de sus actividades se desarrollan allí.
El equipo de CYPPD trabaja duro para promover los derechos infantiles en Mongolia, ayudar a niños sin hogar; niños que han sufrido abusos o están en peligro de sufrirlos; y niños que son o están en riesgo de convertirse en víctimas del comercio sexual, tráfico de humanos y otras actividades de explotación como mano de obra infantil.
La organización trabaja para promover los derechos infantiles en Mongolia, desarrollando actividades educativas como formación vocacional y proporcionando a los niños y jóvenes acceso a necesidades básicas como educación, ocio y servicios de salud, dándoles un centro de educación, refugio, apoyo, limpieza…
El objetivo es que cada niño pueda dejar de trabajar en actividades perjudiciales para su desarrollo y salud física y mental, retomar una educación formal, o bien encontrar un empleo más seguro a través de un curso vocacional.
CYPPD se unió al Mongol Rally en 2009 para hacer realidad uno de sus grandes proyectos, la construcción de un nuevo centro en Ulan Bator para darles a los niños en Mongolia una oportunidad mejor en la vida.
¿Por que es un Rally Benéfico?
El objetivo de esta carrera no es llegar el primero a la meta, si no recaudar el mayor dinero posible para las organizaciones benéficas con las que, año tras año, colabora el Mongol Rally.o Los automóviles que lleguen a Ulan Bator serán subastados, y el dinero que se obtenga se destinará íntegramente a las organizaciones benéficas. De ahí la importancia de finalizar el Rally con el coche en el mejor estado posible.
o Cada equipo participante en esta aventura se compromete a destinar, como mínimo, £1.000 para proyectos humanitarios que desarrollan las diferentes organizaciones benéficas a lo largo de muchos países, especialmente en Asía. Esta cantidad obligatoria puede verse incrementada en función del los centímetros cúbicos del motor del coche elegido para el rally.

Obviamente lo deseable es obtener el mayor dinero posible para que sea donado a las organizaciones benéficas, por lo que cualquier ayuda que podáis darnos, por mínima que sea, será de un increíble valor para las gentes que la recibirán.
¿Cuáles son las reglas?
1. Los coches deberán ser de menos de 10 años de antigüedad y su cilindrada preferiblemente no debe superar los 1.200 CC. Esta regla fue introducida desde 2009 a solicitud del Gobierno de Mongolia, con el fin de facilitar la importación de los vehículos al país para su posterior subasta con fines benéficos. En caso de que se supere la mencionada cilindrada, cada equipo deberá donar £100 por cada 100 CC excedidos que irán destinados directamente a las organizaciones benéficas oficiales con las que colabora el Mongol Rally.
2. Además de la cuota de inscripción, cada equipo deberá donar un mínimo de £1.000 a las organizaciones benéficas oficiales con las que colabora el Mongol Rally. En el siguiente apartado detallaremos cuales son estas organizaciones y su encomiable labor.
3. Cada equipo viaja bajo su propia responsabilidad asumiendo por su cuenta todos los riesgos. No hay absolutamente ningún soporte o apoyo una vez te echas a la carretera.
4. La organización no establece ninguna ruta, será cada equipo el que elija el camino que prefiera para llegar hasta Mongolia. Lo importante es llegar con el coche en el mejor estado posible, ya que posteriormente el vehículo será subastado, destinando el dinero obtenido a las organizaciones benéficas con las que colabora el Mongol Rally.
5. No gana el que llega primero. Aunque el premio es simbólico, se premia el vehículo, la ruta y las dificultades superadas para elegir un vencedor. A peor vehículo y ruta más difícil, más posibilidades de ser vencedor.

domingo, 28 de febrero de 2010
¿Que es el Mongol Rally?

Una vez que se abandona Europa, el trazado discurrirá por multitud de países, cruzando interminables llanuras, caudalosos ríos o inhóspitos desiertos a través de “carreteras” de tierra en el mejor de los casos. 







