Aquí os dejo el enlace para ver algunas de las fotos de estos días:
http://www.facebook.com/photo_search.php?oid=340000953754&view=user#!/photo.php?pid=1120520&o=all&op=1&view=all&subj=340000953754&aid=-1&id=1625049555&fbid=1452208638275
Un saludo a todo el mundo¡¡¡
viernes, 30 de julio de 2010
Dia 5: Polonia de este a oeste.
Nos despertamos, más pronto que tarde, y bajamos a recargar la barra de energía con un desayuno basado, una vez más, en café y pan para hacer bulto (pan con mantequilla, pan con mermelada, pan con huevos revueltos…a gusto de consumidor. Incluso alguno lo mezclaba todo).
Salimos a eso de las diez hacía Cracovia dejando atrás nuestro hotel en Bohumin, un palacete fronterizo que evidenciaba tiempos pasado mejores, pero del que agradecemos el buen trato recibido y, sobre todo, el precio: unos 40 euros dormir los tres, incluyendo un apoteósico desayuno…
Tras cruzar la frontera de la Republica Checa a Polonia pillamos camino recto hacia Krakow (Polonia). El día antes nos habíamos quedado con ganas de ver la ciudad, así que ajustamos cuentas. Antes, paramos en un Obi (que es una especie de Leroy Merlin polaco), para comprar unas cadenas y unos candados con los que enganchar bien las ruedas e intentar disuadir a los “amigos de lo ajeno”, aunque viendo como usaba las tenazas el dependiente estoy seguro que si de verdad se lo proponen nos dejan sin recambios y nos quedamos con cara de tolis…
Ya llegados a Cracovia llego el momento de lucimiento de Abel “GPS” Pardo: “dejadme a mi entrar en Cracovia que yo ya estuve, ¡y si conozco un sitio recuerdo como volver!” (los que lo conocéis os podéis imaginar la firmeza y el tono de estas palabras..). Dicho y hecho, tras alguna vuelta de mas (esto nunca lo va ha admitir), nos llevó al centro de la ciudad pasando incluso por una zona peatonal Market Square en coche. Una autentica gurigallada.
Llegamos con una lareca importante así que una vez mas Abel, en un alarde de orientación sin precedentes conocidos, nos llevo al Smacky sin errar ningún cruce por las enrevesadas calles de Krakow (¡me quito el sombrero!). Para mimetizarnos nos tomamos unos pierogi de setas y de carne, que son como una especia de raviolis. Además, nos aprovisionamos de pan de lembas (pan élfico para el camino, parte Frodo, parte raudo y veloz…).
Paseíto por el casco histórico, visita al colegio Mallius (donde estudió el joven Copérnico), al mercado de ámbar, pasadita por boxes en el Mc Donalds (nunca se sabe lo largo que puede ser el camino, y todos sabemos que el Mc siempre es una buena opción), y otra vez en ruta hacia la frontera de Ucrania.
Justo en la salida de Cracovia hacia Rzeszow nos encontramos una caravana de cerca de una hora y media, lo que nos retraso mucho nuestros planes. Además, fuimos alternando muchos tramos de obras durante todo el camino, y cuando hablo de obras me refiero a OBRAS: carriles diminutos, baches (que en muchos casos son auténticos agujeros) badenes, y muchos animales atropellados lo que nos confirma que no es buena idea ir rápido por esta carretera si no queremos colaborar en el control de la flora y fauna autóctona, y llevarnos de souvenir un bufanda de conejo polaco.
Ya entrada la noche paramos en el primer sitio que vimos, el un hotelucho de carretera cerca de Rzeszow (Polonia). Para la cena nos dejamos aconsejar por el camarero y recepcionista y nos zampamos una sopa típica polaca (o por lo menos eso nos dijo él). Una especie de guiso con todo lo que pillaron por la cocina…bastante bueno aunque parece que hay a alguno que ya empieza a flojear, ¿verdad Willy? Por lo que parece las gasolineras polacas nos están muy sucias…
El asalto a tierras ucranianas deberá esperar hasta mañana. Nuestro objetivo: KIEW. El tiempo, la frontera y la carretera dirán…
La vaca y nosotros nos vamos a dormirla que el día ha sido completito.
Desde algún lugar cerca de la frontera ucraniana os mando un saludo muy fuerte.
Besos para ellas y abrazos para ellos. Asis.
Nos despertamos, más pronto que tarde, y bajamos a recargar la barra de energía con un desayuno basado, una vez más, en café y pan para hacer bulto (pan con mantequilla, pan con mermelada, pan con huevos revueltos…a gusto de consumidor. Incluso alguno lo mezclaba todo).
Salimos a eso de las diez hacía Cracovia dejando atrás nuestro hotel en Bohumin, un palacete fronterizo que evidenciaba tiempos pasado mejores, pero del que agradecemos el buen trato recibido y, sobre todo, el precio: unos 40 euros dormir los tres, incluyendo un apoteósico desayuno…
Tras cruzar la frontera de la Republica Checa a Polonia pillamos camino recto hacia Krakow (Polonia). El día antes nos habíamos quedado con ganas de ver la ciudad, así que ajustamos cuentas. Antes, paramos en un Obi (que es una especie de Leroy Merlin polaco), para comprar unas cadenas y unos candados con los que enganchar bien las ruedas e intentar disuadir a los “amigos de lo ajeno”, aunque viendo como usaba las tenazas el dependiente estoy seguro que si de verdad se lo proponen nos dejan sin recambios y nos quedamos con cara de tolis…
Ya llegados a Cracovia llego el momento de lucimiento de Abel “GPS” Pardo: “dejadme a mi entrar en Cracovia que yo ya estuve, ¡y si conozco un sitio recuerdo como volver!” (los que lo conocéis os podéis imaginar la firmeza y el tono de estas palabras..). Dicho y hecho, tras alguna vuelta de mas (esto nunca lo va ha admitir), nos llevó al centro de la ciudad pasando incluso por una zona peatonal Market Square en coche. Una autentica gurigallada.
Llegamos con una lareca importante así que una vez mas Abel, en un alarde de orientación sin precedentes conocidos, nos llevo al Smacky sin errar ningún cruce por las enrevesadas calles de Krakow (¡me quito el sombrero!). Para mimetizarnos nos tomamos unos pierogi de setas y de carne, que son como una especia de raviolis. Además, nos aprovisionamos de pan de lembas (pan élfico para el camino, parte Frodo, parte raudo y veloz…).
Paseíto por el casco histórico, visita al colegio Mallius (donde estudió el joven Copérnico), al mercado de ámbar, pasadita por boxes en el Mc Donalds (nunca se sabe lo largo que puede ser el camino, y todos sabemos que el Mc siempre es una buena opción), y otra vez en ruta hacia la frontera de Ucrania.
Justo en la salida de Cracovia hacia Rzeszow nos encontramos una caravana de cerca de una hora y media, lo que nos retraso mucho nuestros planes. Además, fuimos alternando muchos tramos de obras durante todo el camino, y cuando hablo de obras me refiero a OBRAS: carriles diminutos, baches (que en muchos casos son auténticos agujeros) badenes, y muchos animales atropellados lo que nos confirma que no es buena idea ir rápido por esta carretera si no queremos colaborar en el control de la flora y fauna autóctona, y llevarnos de souvenir un bufanda de conejo polaco.
Ya entrada la noche paramos en el primer sitio que vimos, el un hotelucho de carretera cerca de Rzeszow (Polonia). Para la cena nos dejamos aconsejar por el camarero y recepcionista y nos zampamos una sopa típica polaca (o por lo menos eso nos dijo él). Una especie de guiso con todo lo que pillaron por la cocina…bastante bueno aunque parece que hay a alguno que ya empieza a flojear, ¿verdad Willy? Por lo que parece las gasolineras polacas nos están muy sucias…
El asalto a tierras ucranianas deberá esperar hasta mañana. Nuestro objetivo: KIEW. El tiempo, la frontera y la carretera dirán…
La vaca y nosotros nos vamos a dormirla que el día ha sido completito.
Desde algún lugar cerca de la frontera ucraniana os mando un saludo muy fuerte.
Besos para ellas y abrazos para ellos. Asis.
jueves, 29 de julio de 2010
Día 4: Resaca da festa e ímonos para Polonia
Imaxinarvos só por un momento, un castelo de película, litros de cervexa, boa música, e 1000 colgados que se van a Mongolia por estrada, o resultado como non podía ser doutro xeito é un "fiestón" con todas as da lei.
Corrían as 10 da noite cando subiamos a bo paso cara á festa acompañados polo noso amigo kepa (equipo baywatch), grazas ao noso despiste habitual esquecemos as pulseiras que permitían a entrada, xa recuperadas, unha mestura de boxeador e mafioso Ruso supervisou a nosa entrada.
O castelo dividíase en dous espazos centrais e dúas torres, ás cales tiñamos permitida a entrada para admirar as impresionantes vistas, a maiores, pequenas covas escavadas na pedra servían de estanzas para as máis distintas actividades dende música tecnho a cine, pasando por fumadeiros con cachimbas de sabores
A organización regalaba chourizos, pan e Xenebra, o resto de vicios corrían a "costo" de cada un.
Unha vez que ceamos con amigos de Portugal encontrámos a parte da colonia Española máis que animada, grazas ao Dios Baco e o seu líquido elemento. En torno ás dúas da mañá un espectáculo de lume animou a todo o persoal cunha actuación cargada de luces e simbolismo. Despois disto decidimos rematar a noite bailando house xunto a Sasha, Marlet, e Ingleses en estado de "Involución" cara ao home de cro-magnon.
Cara ás catro da mañá as forzas comezaron a fraquear e despois dunhas latas de Isabel e fuet a dentadas, Morfeo reclámounos e acudimos á súa chamada sen miramentos.
O día espertaba, unha mestura de olores repicaban no noso nariz, herba húmida, café... e ese olorciño a resaca que todos coñecedes aderezado cunha boa dose de "pinrreles" sucios. Non fixemos esperar moito á aventura, estivamos todo no coche e encamiñámonos cara á máis bela cidade de Polonia Cracovia.
Ben, xa en marcha, tres enxeñeiros faltos de enxeño, sinalaron sen ningún xénero de dúbidas unha ruta que nos levo en vez de por autoestrada por unha estrada de alta montaña o que desencadeo nunhas paisaxes marabillosas, pero moito sono polo atraso. Ao final despois de moitas, moitas curvas fixemos noite na fronteira de Chequia con Polonia, ceamos unhas latas cortesía de Cabo de Penas e fómonos a durmir.
Saúdos a todos meus queridos Mongois. Abel.
-------------------------------------------------------------------------------------
Día 4: Resaca de la fiesta y nos vamos para Polonia.
Imaginaros sólo por un momento, un castillo de película, litros de cerveza, buena música, y 1000 colgados que se van a Mongolia por carretera, el resultado como no podía ser de otra manera es un “fiestón” con todas las de la ley.
Corrían las 10 de la noche cuando subíamos a buen paso hacia la fiesta acompañados por nuestro amigo kepa (equipo baywatch), gracias a nuestro despiste habitual olvidamos las pulseras que permitían la entrada, ya recuperadas, una mezcla de boxeador y mafioso Ruso superviso nuestra entrada.
El castillo se dividía en dos espacios centrales y dos torres a las cuales teníamos permitida la entrada para admirar las impresionantes vistas, a mayores, pequeñas cuevas escavadas en la piedra servían de estancias para las más variopintas actividades desde música, a cine, pasando por fumaderos con cachimbas de sabores
La organización regalaba chorizos, pan y Ginebra, el resto de vicios corrían a “costo” de cada uno.
Una vez que cenamos con amigos de Portugal nos encontramos a parte de la colonia Española más que animada, gracias al Dios Baco y su líquido elemento. En torno a las dos de la mañana un espectáculo de fuego animo a todo el personal con una actuación cargada de luces y simbolismo. Después de esto decidimos acabar la noche bailando house junto a Sasha, Marlet, e Ingleses en estado de “Involución” hacia el hombre de cro-magnon.
Hacia las cuatro de la mañana las fuerzas comenzaron a flaquear y después de unas latas de Isabel y fuet a mordiscos Morfeo nos reclamo y acudimos a su llamada sin miramientos.
El día despertaba, una mezcla de olores repiqueteaban en nuestra nariz, hierba húmeda, café,… y ese olorcillo a resaca que todos conocéis aderezado con una buena dosis de “pinrreles” sucios. No hicimos esperar mucho a la aventura, estivamos todo en el coche y nos encaminamos hacia la más bella ciudad de Polonia Cracovia.
Bueno, ya en marcha, tres ingenieros faltos de ingenio, señalaron sin ningún género de dudas una ruta que nos llevo en vez de por autopista por una carretera de alta montaña lo que desencadeno en unos paisajes de ensueño, pero mucho sueño por el retraso. Al final después de mucha, muchas curvas hicimos noche en la frontera de Chequia con Polonia, cenamos unas latas cortesía de Cabo de Peñas y nos fuimos a dormir.
Saludos a todo mis queridos Mongoles. Abel.
Imaxinarvos só por un momento, un castelo de película, litros de cervexa, boa música, e 1000 colgados que se van a Mongolia por estrada, o resultado como non podía ser doutro xeito é un "fiestón" con todas as da lei.
Corrían as 10 da noite cando subiamos a bo paso cara á festa acompañados polo noso amigo kepa (equipo baywatch), grazas ao noso despiste habitual esquecemos as pulseiras que permitían a entrada, xa recuperadas, unha mestura de boxeador e mafioso Ruso supervisou a nosa entrada.
O castelo dividíase en dous espazos centrais e dúas torres, ás cales tiñamos permitida a entrada para admirar as impresionantes vistas, a maiores, pequenas covas escavadas na pedra servían de estanzas para as máis distintas actividades dende música tecnho a cine, pasando por fumadeiros con cachimbas de sabores
A organización regalaba chourizos, pan e Xenebra, o resto de vicios corrían a "costo" de cada un.
Unha vez que ceamos con amigos de Portugal encontrámos a parte da colonia Española máis que animada, grazas ao Dios Baco e o seu líquido elemento. En torno ás dúas da mañá un espectáculo de lume animou a todo o persoal cunha actuación cargada de luces e simbolismo. Despois disto decidimos rematar a noite bailando house xunto a Sasha, Marlet, e Ingleses en estado de "Involución" cara ao home de cro-magnon.
Cara ás catro da mañá as forzas comezaron a fraquear e despois dunhas latas de Isabel e fuet a dentadas, Morfeo reclámounos e acudimos á súa chamada sen miramentos.
O día espertaba, unha mestura de olores repicaban no noso nariz, herba húmida, café... e ese olorciño a resaca que todos coñecedes aderezado cunha boa dose de "pinrreles" sucios. Non fixemos esperar moito á aventura, estivamos todo no coche e encamiñámonos cara á máis bela cidade de Polonia Cracovia.
Ben, xa en marcha, tres enxeñeiros faltos de enxeño, sinalaron sen ningún xénero de dúbidas unha ruta que nos levo en vez de por autoestrada por unha estrada de alta montaña o que desencadeo nunhas paisaxes marabillosas, pero moito sono polo atraso. Ao final despois de moitas, moitas curvas fixemos noite na fronteira de Chequia con Polonia, ceamos unhas latas cortesía de Cabo de Penas e fómonos a durmir.
Saúdos a todos meus queridos Mongois. Abel.
-------------------------------------------------------------------------------------
Día 4: Resaca de la fiesta y nos vamos para Polonia.
Imaginaros sólo por un momento, un castillo de película, litros de cerveza, buena música, y 1000 colgados que se van a Mongolia por carretera, el resultado como no podía ser de otra manera es un “fiestón” con todas las de la ley.
Corrían las 10 de la noche cuando subíamos a buen paso hacia la fiesta acompañados por nuestro amigo kepa (equipo baywatch), gracias a nuestro despiste habitual olvidamos las pulseras que permitían la entrada, ya recuperadas, una mezcla de boxeador y mafioso Ruso superviso nuestra entrada.
El castillo se dividía en dos espacios centrales y dos torres a las cuales teníamos permitida la entrada para admirar las impresionantes vistas, a mayores, pequeñas cuevas escavadas en la piedra servían de estancias para las más variopintas actividades desde música, a cine, pasando por fumaderos con cachimbas de sabores
La organización regalaba chorizos, pan y Ginebra, el resto de vicios corrían a “costo” de cada uno.
Una vez que cenamos con amigos de Portugal nos encontramos a parte de la colonia Española más que animada, gracias al Dios Baco y su líquido elemento. En torno a las dos de la mañana un espectáculo de fuego animo a todo el personal con una actuación cargada de luces y simbolismo. Después de esto decidimos acabar la noche bailando house junto a Sasha, Marlet, e Ingleses en estado de “Involución” hacia el hombre de cro-magnon.
Hacia las cuatro de la mañana las fuerzas comenzaron a flaquear y después de unas latas de Isabel y fuet a mordiscos Morfeo nos reclamo y acudimos a su llamada sin miramientos.
El día despertaba, una mezcla de olores repiqueteaban en nuestra nariz, hierba húmeda, café,… y ese olorcillo a resaca que todos conocéis aderezado con una buena dosis de “pinrreles” sucios. No hicimos esperar mucho a la aventura, estivamos todo en el coche y nos encaminamos hacia la más bella ciudad de Polonia Cracovia.
Bueno, ya en marcha, tres ingenieros faltos de ingenio, señalaron sin ningún género de dudas una ruta que nos llevo en vez de por autopista por una carretera de alta montaña lo que desencadeno en unos paisajes de ensueño, pero mucho sueño por el retraso. Al final después de mucha, muchas curvas hicimos noche en la frontera de Chequia con Polonia, cenamos unas latas cortesía de Cabo de Peñas y nos fuimos a dormir.
Saludos a todo mis queridos Mongoles. Abel.
miércoles, 28 de julio de 2010
Días 3: Visita a Munich e FESTAAA¡¡ Munich- castelo de klenová.
Este foi un deses días para enmarcar. Xa de mañá comenzamos alucinando con os donos do hotel, eran coma unha especie de alemáns-rusos-msulmáns, moi moi raros pero boa xente. Despedímonos dándolles as gracias por deixarnos as chaves, e para Munich¡¡
Entrando en Munich ollamos o Estadio Olímpico, logo foi o Allians Arena que a verdade semella unha almofada xigante, moi orixinal.
Xa na cidade fixemos unha visita flash, paseamos pola rua peatonal que pasa a carón da catedral, Marine Patz, algunha volta sen sentido pola cidade e comida nun tipiquísimo restaurante feito por e para turistas.
Decir que Munich é unha cidade na que hay unha boa mezcla de culturas e razas, na que a parte antiga está bastante ben conservada e que polo menos a sua visita debería dar para dous días. Pero o tempo apremia e tíñamos que marchar enseguida, outra mais a lista de cidades que quero volver algún día. Mención especial a camareira que nos serviu co traxe típico no almorzo, parecía sacada dunha postal.
Camiño da República Checa foi un auténtico show. Outra vez as carreteiras cortadas sen opción de poder seguir, ningunha indicación, e nos dentro do coche tirándonos dos pelos pensando que nos perderíamos a festa. E derepente...encontrámos a duas ambulancias de portugueses falando cun paisano que era policía e que nos levaba polo camiño correcto...que tíñamos que perder non?? Cando estábamos esperando arrancando aparecen dous coches máis e UN CAMIÓN DE BOMBEIROS¡¡¡ Mima a que se montou¡¡¡ o policía levounos ata a fronteira con República Checa e durante o camiño (uns 20 minutos) todo o rato levaron as sireas e luces postas, pitando, a xente con medio corpo por fora da ventanilla...O policía debeu pensar, “vou sacar do país xa a esta pandilla de piraos, e xa darán conta deles na R. Checa”.
Tras un bo rato andando por carreteiras de montaña chegamos a acampada e estaba aquelo a reventar¡¡¡ Unha cousa nos quedou clara os ingleses ou cúrranse moitísimo os coches ou van en cada chatarra que mete medo. Habia coma dous ou tres coches de bombeiro, moitísimas ambulancias e o redor de 350 coches.
Acampamos a carón dos Baywatch, De Avilés a Mongolia, Eric Marlet, Tira y afloja...Moita moita xente con ganas de festa, pasalo ben facer amigos e enmoñarse un pouco que ESTAMOS DE FESTA¡¡¡
Mañán colocarei que tal nos foi na festa, adiaántobos que había moitiiisimo guiri e que se respiraba moi bo rollo que estivo por encima dalgunha tontería que sempre surxen cando xuntas a mais de 1000 persoas borrachas nun castelo medieval.
Por certo as duas cousas mais importantes da viaxe están intactas: a moral e o coche¡¡¡
Un saudo a todo o mundo¡¡¡¡
----------------------------------------------------------------------------------------------------------
Día 3: Visita a Munich y FIESTAAA¡¡ Munich- castillo de Klenová.
Este día fue para enmarcar. Ya de mañana empezamos alucinando con los dueños del hotel, eran como una especie de alemanes-rusos-musulmanes, muy muy raros pero buena gente. Nos despedimos dándole las gracias por dejarnos las llaves y a Munich¡¡¡
Entrando en Munich pudimos ver el “Estadio Olímpico”, el mítico estadio recubierto de cristal, seguro que os suena, era impresionante. Más tarde veríamos el Allianz Arena que la verdad es que no tiene nada que envidiarle, parece como una almohada gigante.
Ya en la ciudad hicimos una visita flash, calle peatonal que pasa al lado de la catedral, Marine Platz, vueltas a alrededor de la ciudad y comida en un tipiquíiiiisimo restaurante hecho por y para turistas, vamos que si fuera España entraríamos en un tablao a comer paella.
Decir que Munich es una ciudad en la que hay bastante mestizaje de culturas y razas, en la que la parte antigua está bastante bien conservada y que por lo menos da para dos días de visita completos. Pero el tiempo apremia y tuvimos que marchar enseguida, otra más a la lista de ciudades que quiero volver a visitar. Mención especial a la camarera tetona, digoooo teutona que nos sirvió en el restaurante, parecía sacada de una postal.
Camino de República Checa fue un auténtico show. Otra vez las carreteras cortadas sin opción de poder seguir, ninguna indicación y nosotros tirándonos de los pelos porque nos quedábamos sin fiesta. Y derepente… nos encontramos a dos ambulancias de portugueses hablando con un señor que parece ser que es policía y que nos va a enseñar el camino¡¡¡ Cuando íbamos a arrancar aparecen dos coches más y UN CAMIÓN DE BOMBEROS¡¡¡ Mima la que se montó, el policía nos llevó hasta la frontera con República Checa y durante el camino (unos 20 minutos) todo el rato con las sirenas y luces puestas, pitando, sacando medio cuerpo por la ventanilla do coche…El policía seguro que pensó, a esta panda de piraos los sacó del país y ya se las apañarán en República Checa.
Tras un buen rato andando por carreteras de montaña llegamos a la acampada y estaba aquello a reventar¡¡¡ Una cosa está clara los ingleses o se lo curran de una forma brutal o van en cada chatarra en la que ni tienen una mísera baca. Había como tres coches de bombero, muchísimas ambulancias y alrededor de 350 coches (a ojo de buen cubero).
Acampamos con los Baywatch, De Avilés a Mongolia, Eric Marlet, el equipo de portugueses que no me acuerdo, Tira y afloja…Mucha mucha gente con ganas de pasárselo bien, hacer amigos y enmoñarse un poco que para eso es una fiesta¡¡¡
Mañana colocaré que tal nos fue en la fiesta, aunque ya puedo adelantar que aunque había mucho guiri se respiraba un buen rollo que estuvo por encima de las tonterías que siempre surgen cuando juntas a más de 1000 personas borrachas en un castillo.
Añadir que las dos cosas más importantes, la moral del equipo y el coche están intactas¡¡¡
Un saludo a todo el mundo.
Este foi un deses días para enmarcar. Xa de mañá comenzamos alucinando con os donos do hotel, eran coma unha especie de alemáns-rusos-msulmáns, moi moi raros pero boa xente. Despedímonos dándolles as gracias por deixarnos as chaves, e para Munich¡¡
Entrando en Munich ollamos o Estadio Olímpico, logo foi o Allians Arena que a verdade semella unha almofada xigante, moi orixinal.
Xa na cidade fixemos unha visita flash, paseamos pola rua peatonal que pasa a carón da catedral, Marine Patz, algunha volta sen sentido pola cidade e comida nun tipiquísimo restaurante feito por e para turistas.
Decir que Munich é unha cidade na que hay unha boa mezcla de culturas e razas, na que a parte antiga está bastante ben conservada e que polo menos a sua visita debería dar para dous días. Pero o tempo apremia e tíñamos que marchar enseguida, outra mais a lista de cidades que quero volver algún día. Mención especial a camareira que nos serviu co traxe típico no almorzo, parecía sacada dunha postal.
Camiño da República Checa foi un auténtico show. Outra vez as carreteiras cortadas sen opción de poder seguir, ningunha indicación, e nos dentro do coche tirándonos dos pelos pensando que nos perderíamos a festa. E derepente...encontrámos a duas ambulancias de portugueses falando cun paisano que era policía e que nos levaba polo camiño correcto...que tíñamos que perder non?? Cando estábamos esperando arrancando aparecen dous coches máis e UN CAMIÓN DE BOMBEIROS¡¡¡ Mima a que se montou¡¡¡ o policía levounos ata a fronteira con República Checa e durante o camiño (uns 20 minutos) todo o rato levaron as sireas e luces postas, pitando, a xente con medio corpo por fora da ventanilla...O policía debeu pensar, “vou sacar do país xa a esta pandilla de piraos, e xa darán conta deles na R. Checa”.
Tras un bo rato andando por carreteiras de montaña chegamos a acampada e estaba aquelo a reventar¡¡¡ Unha cousa nos quedou clara os ingleses ou cúrranse moitísimo os coches ou van en cada chatarra que mete medo. Habia coma dous ou tres coches de bombeiro, moitísimas ambulancias e o redor de 350 coches.
Acampamos a carón dos Baywatch, De Avilés a Mongolia, Eric Marlet, Tira y afloja...Moita moita xente con ganas de festa, pasalo ben facer amigos e enmoñarse un pouco que ESTAMOS DE FESTA¡¡¡
Mañán colocarei que tal nos foi na festa, adiaántobos que había moitiiisimo guiri e que se respiraba moi bo rollo que estivo por encima dalgunha tontería que sempre surxen cando xuntas a mais de 1000 persoas borrachas nun castelo medieval.
Por certo as duas cousas mais importantes da viaxe están intactas: a moral e o coche¡¡¡
Un saudo a todo o mundo¡¡¡¡
----------------------------------------------------------------------------------------------------------
Día 3: Visita a Munich y FIESTAAA¡¡ Munich- castillo de Klenová.
Este día fue para enmarcar. Ya de mañana empezamos alucinando con los dueños del hotel, eran como una especie de alemanes-rusos-musulmanes, muy muy raros pero buena gente. Nos despedimos dándole las gracias por dejarnos las llaves y a Munich¡¡¡
Entrando en Munich pudimos ver el “Estadio Olímpico”, el mítico estadio recubierto de cristal, seguro que os suena, era impresionante. Más tarde veríamos el Allianz Arena que la verdad es que no tiene nada que envidiarle, parece como una almohada gigante.
Ya en la ciudad hicimos una visita flash, calle peatonal que pasa al lado de la catedral, Marine Platz, vueltas a alrededor de la ciudad y comida en un tipiquíiiiisimo restaurante hecho por y para turistas, vamos que si fuera España entraríamos en un tablao a comer paella.
Decir que Munich es una ciudad en la que hay bastante mestizaje de culturas y razas, en la que la parte antigua está bastante bien conservada y que por lo menos da para dos días de visita completos. Pero el tiempo apremia y tuvimos que marchar enseguida, otra más a la lista de ciudades que quiero volver a visitar. Mención especial a la camarera tetona, digoooo teutona que nos sirvió en el restaurante, parecía sacada de una postal.
Camino de República Checa fue un auténtico show. Otra vez las carreteras cortadas sin opción de poder seguir, ninguna indicación y nosotros tirándonos de los pelos porque nos quedábamos sin fiesta. Y derepente… nos encontramos a dos ambulancias de portugueses hablando con un señor que parece ser que es policía y que nos va a enseñar el camino¡¡¡ Cuando íbamos a arrancar aparecen dos coches más y UN CAMIÓN DE BOMBEROS¡¡¡ Mima la que se montó, el policía nos llevó hasta la frontera con República Checa y durante el camino (unos 20 minutos) todo el rato con las sirenas y luces puestas, pitando, sacando medio cuerpo por la ventanilla do coche…El policía seguro que pensó, a esta panda de piraos los sacó del país y ya se las apañarán en República Checa.
Tras un buen rato andando por carreteras de montaña llegamos a la acampada y estaba aquello a reventar¡¡¡ Una cosa está clara los ingleses o se lo curran de una forma brutal o van en cada chatarra en la que ni tienen una mísera baca. Había como tres coches de bombero, muchísimas ambulancias y alrededor de 350 coches (a ojo de buen cubero).
Acampamos con los Baywatch, De Avilés a Mongolia, Eric Marlet, el equipo de portugueses que no me acuerdo, Tira y afloja…Mucha mucha gente con ganas de pasárselo bien, hacer amigos y enmoñarse un poco que para eso es una fiesta¡¡¡
Mañana colocaré que tal nos fue en la fiesta, aunque ya puedo adelantar que aunque había mucho guiri se respiraba un buen rollo que estuvo por encima de las tonterías que siempre surgen cuando juntas a más de 1000 personas borrachas en un castillo.
Añadir que las dos cosas más importantes, la moral del equipo y el coche están intactas¡¡¡
Un saludo a todo el mundo.
Día 2: Amigos en ruta, Lyon- Stuttgart- Munich.
Tras almorzar un “petit deyene”, pan, café, mantequilla pan e pan no hotel F1 saímos dirección Stuttgart para ver una amiga miña de Lugo, que algúns de vos xa coñeceredes, Kristín.
A viaxe a Stuttgart sen contratempos, deunos tempo a arranxar o mundo, facer videos chorras, pensar en que tipo de salchichas íamos a xantar...E en nada chegamos a casa de Kristín.
O primeiro que fixemos foi xogar o futbolín que lle tocara a Alex (novio de Kristín) por acertar o número de goles DE TODO O MUNDIAL (157)¡¡ O segundo preguntarlle a Kristín para que eran o mogollón de menciñas que temos, e de paso que nos deran algo para as quemaduras que tiveron Asís e Abel na saída en Barcelona. Invitounos a unha gran cea e como levamos tempo sen sen comer quente non dixemos que non. Nos sacamos unhas fotos, collimoslle un pouco de internet e carreteira. Tamén regaláronnos un moneco de Iron Man(mais xogutes para os nenos)e despois de tanta hospitalidade que menos que regalarlles uns productos tipical spanish (un par de chourizos cortesía de Gadis).
Moitas gracias por todo Kristín e Alex, espero que nos vexamos dentro de pouco pero con mais tempo.
De camiño a Munich xa foi outra cousa, perdímonos un pouco xa que tódalas carreteiras medianamente grandes estaban cortadas (NAIN, NAIN, NAIN¡¡), así que a callexear por Munich, FESTAAA. Cando chegamos (a 1 da mañá) a pensión xa estaba cerrada, menos mal que había unhas chaves encima da mesa de recepción que e supusímonos que eran as nosas. O hotel...en fin non foi dos peores nos que durmín, seguramente dentro de 2 semáns pareceranos un hotel 5 estrelas.
Pois nada máis, mañán camiño da festa en Klenová e deus dirá.
Un saudo a todo o mundo.
-------------------------------------------------------------------------------------
Día 2: Amigos en ruta, Lyon- Stuttgart- Munich.
Tras pegarnos un “petit deyene”, pan, café, mantequilla, pan y más pan en el hotel F1 salimos dirección Stuttgart para ver a una amiga mía de Lugo, que algunos de vosotros ya conocéis, Kristin.
El viaje a Stuttgart fue sin contratiempos, nos dio tiempo a arreglar el mundo, hacer videos chorras, pensar en que tipo de salchichas íbamos a comer…Y en nada llegamos a casa de Kristin.
Lo primero que hicimos fue jugar al futbolín que le había tocado a Alex (novio de Kristín) por acertar el número de goles ¡¡DE TODO E MUNDIAL (157)!! Lo segundo preguntarle a Kristín para que servían mogollón de medicinas que tenemos (que es lo que tengo, yo tengo de toooo). Nos invitó a una cena de la ostia, y como llevamos tiempo sin comer caliente no dijimos que no ni de broma!!! Pedazo de spaggetis a la alemana, que alguno repitio mas de la cuenta… Nos sacamos unas fotos, le achuchamos un poco de Internet y carretera. También nos regalaron un IRON MAN (más regalos para los chavales) y después de tanta hospitalidad que menos que darles productos típical spanish (un par de chorizos cortesía de Gadis).
Muchas gracias por todo Kristín y Alex, esperemos vernos dentro de poco con más tiempo.
De camino a Munich ya fue otra cosa, nos perdimos un poco porque todas las carreteras medianamente grandes estaban cortadas (NAIN NAIN NAIN!!!), así que a callejear por Munich y FIESTAAAA. Cuando llegamos (a la 1 de la mañana) el hotel estaba cerrado, menos mal que había unas llaves encima de la mesa de recepción que nosotros supusimos que eran las nuestras. El hotel…que os voy a decir…en fin no fue de los peores en los que estuve, pero seguramente dentro de 2 semanas nos parecerá un hotel 5 estrellas.
Pues nada más, mañana camino de la fiesta en Klenová y dios dirá.
Un saludo a todo el mundo.
Tras almorzar un “petit deyene”, pan, café, mantequilla pan e pan no hotel F1 saímos dirección Stuttgart para ver una amiga miña de Lugo, que algúns de vos xa coñeceredes, Kristín.
A viaxe a Stuttgart sen contratempos, deunos tempo a arranxar o mundo, facer videos chorras, pensar en que tipo de salchichas íamos a xantar...E en nada chegamos a casa de Kristín.
O primeiro que fixemos foi xogar o futbolín que lle tocara a Alex (novio de Kristín) por acertar o número de goles DE TODO O MUNDIAL (157)¡¡ O segundo preguntarlle a Kristín para que eran o mogollón de menciñas que temos, e de paso que nos deran algo para as quemaduras que tiveron Asís e Abel na saída en Barcelona. Invitounos a unha gran cea e como levamos tempo sen sen comer quente non dixemos que non. Nos sacamos unhas fotos, collimoslle un pouco de internet e carreteira. Tamén regaláronnos un moneco de Iron Man(mais xogutes para os nenos)e despois de tanta hospitalidade que menos que regalarlles uns productos tipical spanish (un par de chourizos cortesía de Gadis).
Moitas gracias por todo Kristín e Alex, espero que nos vexamos dentro de pouco pero con mais tempo.
De camiño a Munich xa foi outra cousa, perdímonos un pouco xa que tódalas carreteiras medianamente grandes estaban cortadas (NAIN, NAIN, NAIN¡¡), así que a callexear por Munich, FESTAAA. Cando chegamos (a 1 da mañá) a pensión xa estaba cerrada, menos mal que había unhas chaves encima da mesa de recepción que e supusímonos que eran as nosas. O hotel...en fin non foi dos peores nos que durmín, seguramente dentro de 2 semáns pareceranos un hotel 5 estrelas.
Pois nada máis, mañán camiño da festa en Klenová e deus dirá.
Un saudo a todo o mundo.
-------------------------------------------------------------------------------------
Día 2: Amigos en ruta, Lyon- Stuttgart- Munich.
Tras pegarnos un “petit deyene”, pan, café, mantequilla, pan y más pan en el hotel F1 salimos dirección Stuttgart para ver a una amiga mía de Lugo, que algunos de vosotros ya conocéis, Kristin.
El viaje a Stuttgart fue sin contratiempos, nos dio tiempo a arreglar el mundo, hacer videos chorras, pensar en que tipo de salchichas íbamos a comer…Y en nada llegamos a casa de Kristin.
Lo primero que hicimos fue jugar al futbolín que le había tocado a Alex (novio de Kristín) por acertar el número de goles ¡¡DE TODO E MUNDIAL (157)!! Lo segundo preguntarle a Kristín para que servían mogollón de medicinas que tenemos (que es lo que tengo, yo tengo de toooo). Nos invitó a una cena de la ostia, y como llevamos tiempo sin comer caliente no dijimos que no ni de broma!!! Pedazo de spaggetis a la alemana, que alguno repitio mas de la cuenta… Nos sacamos unas fotos, le achuchamos un poco de Internet y carretera. También nos regalaron un IRON MAN (más regalos para los chavales) y después de tanta hospitalidad que menos que darles productos típical spanish (un par de chorizos cortesía de Gadis).
Muchas gracias por todo Kristín y Alex, esperemos vernos dentro de poco con más tiempo.
De camino a Munich ya fue otra cosa, nos perdimos un poco porque todas las carreteras medianamente grandes estaban cortadas (NAIN NAIN NAIN!!!), así que a callejear por Munich y FIESTAAAA. Cuando llegamos (a la 1 de la mañana) el hotel estaba cerrado, menos mal que había unas llaves encima de la mesa de recepción que nosotros supusimos que eran las nuestras. El hotel…que os voy a decir…en fin no fue de los peores en los que estuve, pero seguramente dentro de 2 semanas nos parecerá un hotel 5 estrellas.
Pues nada más, mañana camino de la fiesta en Klenová y dios dirá.
Un saludo a todo el mundo.
lunes, 26 de julio de 2010
Día 1: SAÍDA DE BARCELONA:
Por fin chegou o día que esperamos dende fai xa uns cantos meses…¡¡A SAIDA DO MONGOL RALLY!! Despois de espertarnos chegamos sen problemas (sí, sí, sen problemas) o final da rúa da Marina, onde estaba o cutre-posto da organización, e de fondo a rampa de onde sairíamos todolos equipos.
Xusto coincidimos a caron do equipo BayWatch, que tamen levan un 106, moi boa xente. Tamén coñecimos os equipos: Eric Marlet, De Avilés a Mongolia,…a verdade que non me acordo do nome de ningún pero caéronme bastante ben todos e puidemos comprobar que o noso equipo, polo menos de entrada non era o peor preparado.
Pouco a pouco foron chegando tódolos equipos mentras os pilotos investigábamos que cousas non tíñamos, consellos, coñecer a ruta que ían coller outros equipos...Ademáis de nos había moita xente que pasaba por alí a mirar, e a verdade é que o noso era dos máis soliciados (modestia aparte). O mapa do cristal de atrás triunfou coma a Cocacola¡¡ ata uns indonesios sacáronse fotos co mapa de fondo. Tamén entrevistaron a Asís en la BTV (televisión de Barcelona), xa colgaremos o enlace.
Empezaron ca presentación de cada ún dos equipos na rama de saída, preguntando o típico: “Que coche levades”, a o que noso “mecánico-xefe” Abel respondeu oa boca chea “un 206”, manda collóns...Tamén houbo outras coma “Que significa o voso nome” etc.
Cando remataron tódalas presentacións cegou o momento dos premios e...CAMPIOOOONES, CAMPIOOOONES OEEEOOEEEOOOEEEE!!! levámonos o premio o coche máis orixinal e mellor diseño. Moitas gracias a Carmen polo seu diseño e a Eva por axudarnos a colocar a pegatinas. Pois nada, copita dos chinos, sonrisa na cara e carreteira hacia Francia.
Como saíranos ben o da saída tíñamos que compensalo e...o GPS volveuse loco (e nos sen mapas de Francia, Suiza nin Alemania). Solución: tirar millas hacia Lyon. E para continuar ca racha paramos nun área de servicio e perdimos - nos robaron un mapamundique tiña Asís, que postos a perder era o que menos falta nos facía, pero aún así fode. Espero que sexa unha lección para estar máis atentos na viaxe.
Repasando os papeles que nos deu a organización na saída, enterámonos que esta ano a festa en Praga é o luns, polo que decidimos pasar por Munich para facer un pouco de turismo. Teremos que deixar Suiza para outra ocasión para que nos encaixen os tempos (outro ano será).
O final do día decidimos facer noite nun hotel F1 (30€ os tres con parking e internet, un chollo!!).
¡¡Unha mención especial para ERIC!! Participou no Mongol Rally o pasado ano co equipo Ermulanmabia, e durante a preparación estiviemos a coserlle a preguntas. Sempre nos atenderon con mo --- ¡¡MOITISIMAS GRACIAS!! Se chegamos parte da victoria sero vosa rapaces!
Xa me despido que durmome. ¡¡Unha aperta a tdo o mundo!!
¡¡AU REVOIR!!
Coma sempre para velas fotos:
http://www.facebook.com/photo_search.php?oid=340000953754&view=user#!/photo_search.php?oid=340000953754&view=all
---------------------------------------------------------------------------------------------------------
Día 1: SALIDA DE BARCELONA:
Hoy llegó el día que estábamos esperando desde hace ya no se cuantos meses, LA SALIDA DEL MONGOL RALLY¡¡¡ Tras despertarnos llegamos sin problemas (sí sí sin problemas) al final de la calle Marina, donde estaba el cutre-puesto de la organización y de fondo la rampa donde saldríamos todos los equipos.
Justo nos pusimos al lado del equipo BayWatch, que también lleva un 106, muy majos los chavales. También conocimos a los de Eric Marlet, De Avilés a Mongolia,…la verdad es que no me acuerdo del nombre de ninguno, pero me cayeron bastante bien todos y pudimos comprobar que nuestro coche, por lo menos de entrada no era el peor preparado.
Poco a poco fueron llegando todos los equipos, mientras todos nosotros curioseábamos por entre los coches para ver que cosas te faltan, consejillos, preguntar la ruta a otros equipos…Además de nosotros había mucha gente que pasaba por allí a mirar, y la verdad es que nuestro coche era de los más solicitados (modestia a parte). El mapa del cristal de atrás triunfo como la coca-cola¡¡ todo el mundo se paraba a verlo (hasta unos indonesios), también entrevistaron a Asís en la BTV (televisión de Barcelona), ya os colgaremos el enlace…
Empezamos con la presentación de cada uno de los equipos en la rampa de salida preguntando lo típico: “Que coche lleváis”, a lo que nuestro “mecánico jefe” respondió con la boca llena un 206, manda huevos…”Que significa vuestro nombre” y mogollón de cosas más.
Cuando acabaron con todas las presentaciones llegó el momento de los premios y…¡¡CAMPEOOONES, CAMPEOOONES OOEEEOOOEEEOOOEEE!! Nos llevamos el premio al coche más original¡¡¡ Muchas gracias a Carmen por su diseño y a Eva por ayudar a poner las pegatinas. Pues nada, copita de los chinos, sonrisa en la cara y carretera hacia Francia.
Como nos había salido bien lo de la salida había que compensarlo…y el GPS se nos volvió loco (y sin mapas de Francia, Suiza y Alemania). Empezamos a tirar millas hacia el norte y punto, dirección Lyon. Y para continuar con la racha, paramos en un área de servicio y perdimos-nos robaron un mapamundi que tenía Asís, que puestos a perder era el que menos falta nos hacía, pero aun así jode. Espero que nos sirva de lección para espabilar.
Repasando los papeles que nos dio la organización en la salida, nos enteramos que este año la fiesta en Praga es el lunes, por lo que decidimos pasar por Munich para hacer un poco de turismo. Tendremos que dejar Suiza para otra ocasión para que nos encajen los tiempos (otro año será). Al final del día decidimos hacer noche en un hotel F1 en Lyon (30€ los tres con parking e Internet, un chollo!!).
¡¡Mención especial para ERIC!! Participó en el Mongol Rally el año pasado con el equipo Ermulanmallabia, y le estuvimos cosiendo a preguntas durante toda la preparación. Siempre nos contestaron con un buen rollo increíble, ¡¡MUCHÍSIMAS GRACIAS!! si llegamos parte de la victoria será vuestra chavales.
Me despido que me caigo del sueño. ¡¡UN ABRAZO A TODO EL MUNDO!!
¡AU REVOIR!
Como siempre para ver las fotos:
http://www.facebook.com/photo_search.php?oid=340000953754&view=user#!/photo_search.php?oid=340000953754&view=all
Por fin chegou o día que esperamos dende fai xa uns cantos meses…¡¡A SAIDA DO MONGOL RALLY!! Despois de espertarnos chegamos sen problemas (sí, sí, sen problemas) o final da rúa da Marina, onde estaba o cutre-posto da organización, e de fondo a rampa de onde sairíamos todolos equipos.
Xusto coincidimos a caron do equipo BayWatch, que tamen levan un 106, moi boa xente. Tamén coñecimos os equipos: Eric Marlet, De Avilés a Mongolia,…a verdade que non me acordo do nome de ningún pero caéronme bastante ben todos e puidemos comprobar que o noso equipo, polo menos de entrada non era o peor preparado.
Pouco a pouco foron chegando tódolos equipos mentras os pilotos investigábamos que cousas non tíñamos, consellos, coñecer a ruta que ían coller outros equipos...Ademáis de nos había moita xente que pasaba por alí a mirar, e a verdade é que o noso era dos máis soliciados (modestia aparte). O mapa do cristal de atrás triunfou coma a Cocacola¡¡ ata uns indonesios sacáronse fotos co mapa de fondo. Tamén entrevistaron a Asís en la BTV (televisión de Barcelona), xa colgaremos o enlace.
Empezaron ca presentación de cada ún dos equipos na rama de saída, preguntando o típico: “Que coche levades”, a o que noso “mecánico-xefe” Abel respondeu oa boca chea “un 206”, manda collóns...Tamén houbo outras coma “Que significa o voso nome” etc.
Cando remataron tódalas presentacións cegou o momento dos premios e...CAMPIOOOONES, CAMPIOOOONES OEEEOOEEEOOOEEEE!!! levámonos o premio o coche máis orixinal e mellor diseño. Moitas gracias a Carmen polo seu diseño e a Eva por axudarnos a colocar a pegatinas. Pois nada, copita dos chinos, sonrisa na cara e carreteira hacia Francia.
Como saíranos ben o da saída tíñamos que compensalo e...o GPS volveuse loco (e nos sen mapas de Francia, Suiza nin Alemania). Solución: tirar millas hacia Lyon. E para continuar ca racha paramos nun área de servicio e perdimos - nos robaron un mapamundique tiña Asís, que postos a perder era o que menos falta nos facía, pero aún así fode. Espero que sexa unha lección para estar máis atentos na viaxe.
Repasando os papeles que nos deu a organización na saída, enterámonos que esta ano a festa en Praga é o luns, polo que decidimos pasar por Munich para facer un pouco de turismo. Teremos que deixar Suiza para outra ocasión para que nos encaixen os tempos (outro ano será).
O final do día decidimos facer noite nun hotel F1 (30€ os tres con parking e internet, un chollo!!).
¡¡Unha mención especial para ERIC!! Participou no Mongol Rally o pasado ano co equipo Ermulanmabia, e durante a preparación estiviemos a coserlle a preguntas. Sempre nos atenderon con mo --- ¡¡MOITISIMAS GRACIAS!! Se chegamos parte da victoria sero vosa rapaces!
Xa me despido que durmome. ¡¡Unha aperta a tdo o mundo!!
¡¡AU REVOIR!!
Coma sempre para velas fotos:
http://www.facebook.com/photo_search.php?oid=340000953754&view=user#!/photo_search.php?oid=340000953754&view=all
---------------------------------------------------------------------------------------------------------
Día 1: SALIDA DE BARCELONA:
Hoy llegó el día que estábamos esperando desde hace ya no se cuantos meses, LA SALIDA DEL MONGOL RALLY¡¡¡ Tras despertarnos llegamos sin problemas (sí sí sin problemas) al final de la calle Marina, donde estaba el cutre-puesto de la organización y de fondo la rampa donde saldríamos todos los equipos.
Justo nos pusimos al lado del equipo BayWatch, que también lleva un 106, muy majos los chavales. También conocimos a los de Eric Marlet, De Avilés a Mongolia,…la verdad es que no me acuerdo del nombre de ninguno, pero me cayeron bastante bien todos y pudimos comprobar que nuestro coche, por lo menos de entrada no era el peor preparado.
Poco a poco fueron llegando todos los equipos, mientras todos nosotros curioseábamos por entre los coches para ver que cosas te faltan, consejillos, preguntar la ruta a otros equipos…Además de nosotros había mucha gente que pasaba por allí a mirar, y la verdad es que nuestro coche era de los más solicitados (modestia a parte). El mapa del cristal de atrás triunfo como la coca-cola¡¡ todo el mundo se paraba a verlo (hasta unos indonesios), también entrevistaron a Asís en la BTV (televisión de Barcelona), ya os colgaremos el enlace…
Empezamos con la presentación de cada uno de los equipos en la rampa de salida preguntando lo típico: “Que coche lleváis”, a lo que nuestro “mecánico jefe” respondió con la boca llena un 206, manda huevos…”Que significa vuestro nombre” y mogollón de cosas más.
Cuando acabaron con todas las presentaciones llegó el momento de los premios y…¡¡CAMPEOOONES, CAMPEOOONES OOEEEOOOEEEOOOEEE!! Nos llevamos el premio al coche más original¡¡¡ Muchas gracias a Carmen por su diseño y a Eva por ayudar a poner las pegatinas. Pues nada, copita de los chinos, sonrisa en la cara y carretera hacia Francia.
Como nos había salido bien lo de la salida había que compensarlo…y el GPS se nos volvió loco (y sin mapas de Francia, Suiza y Alemania). Empezamos a tirar millas hacia el norte y punto, dirección Lyon. Y para continuar con la racha, paramos en un área de servicio y perdimos-nos robaron un mapamundi que tenía Asís, que puestos a perder era el que menos falta nos hacía, pero aun así jode. Espero que nos sirva de lección para espabilar.
Repasando los papeles que nos dio la organización en la salida, nos enteramos que este año la fiesta en Praga es el lunes, por lo que decidimos pasar por Munich para hacer un poco de turismo. Tendremos que dejar Suiza para otra ocasión para que nos encajen los tiempos (otro año será). Al final del día decidimos hacer noche en un hotel F1 en Lyon (30€ los tres con parking e Internet, un chollo!!).
¡¡Mención especial para ERIC!! Participó en el Mongol Rally el año pasado con el equipo Ermulanmallabia, y le estuvimos cosiendo a preguntas durante toda la preparación. Siempre nos contestaron con un buen rollo increíble, ¡¡MUCHÍSIMAS GRACIAS!! si llegamos parte de la victoria será vuestra chavales.
Me despido que me caigo del sueño. ¡¡UN ABRAZO A TODO EL MUNDO!!
¡AU REVOIR!
Como siempre para ver las fotos:
http://www.facebook.com/photo_search.php?oid=340000953754&view=user#!/photo_search.php?oid=340000953754&view=all
domingo, 25 de julio de 2010
Día 0: De Oviedo-Burgos-Barcelona:
XA ESTAMOS EN MARCHA¡¡¡¡¡ Tralas compras de última hora en Oviedo (gracias María pola túa axuda), saímos hacia Burgos a recoller a Asís...empeza a aventura E OS PROBLEMAS¡¡¡ Cando Asís ía camiño de Burgos dende Madrid no mítico “coche” de liña ALSA chamounos pensando que deixarase os pasaportes cos visado na casa, así que nada máis chegar a Burgos tiña que volver a Madrid (o final os metera, menos mal).
O peor ainda estaba por xegar…entrando en Burgos vexo un chorro de auga caindo pola ventanilla, PERO SE NO ESTÁ CHOVENDO¡¡¡ pois nada, a batería que levábamos na baca reventounos, caindo todo o ácido polo teito do coche, a llanta onde estaba encaixada (a de burbullas que saían deos mío¡¡) e polo parabrisas...”SACA A AUGA ABEL¡¡¡” “COLLE ALGO PA SECARLO¡¡”, todo esto na mitade dunha carreteira con xente flipando (non todolos días vese un par de pringados limpando ácido dun “coche vaca”). Al final adeus a miña toalla e unhas cantas botellas de auga.
Despois de coller a Asís, chegamos a Barcelona o redor da 1 da mañá e collimos o primeiro hotel con aparcamento que atopamos...A PRIMEIRA CLAVADA DA AVENTURA¡¡¡ 120 EURAZOS¡¡¡ Para compensar collimos as pilas do mando (supervivencia en estado puro). Para ser o primeiro día xa estivo ben, para camiña que todavía queda moito.
Un saudo a todo o mundo¡¡¡
-------------------------------------------------------------------------------------
Día 0: De Oviedo-Burgos-Barcelona:
YA ESTAMOS EN MARCHA¡¡¡¡¡ Tras las compras de última hora en Oviedo (gracias María por tu ayuda), salimos hacia Burgos a recoger a Asís...empieza la aventura Y LOS PROBLEMAS¡¡¡ Cuando Asís iba camino de Burgos desde Madrid, en el mítico “coche” de línea ALSA nos llamó pensando que se había dejado los pasaportes con los visado en casa, así que nada más llegar a Burgos tenía que volverse para Madrid (al final los había metido, menos mal).
Lo peor aún estaba por llegar…entrando en Burgos veo un chorro de agua cayendo por la ventanilla, PERO SI NO ESTÁ LLOVIENDO¡¡¡ pues nada la batería que llevábamos en la baca nos reventó, echándonos todo el ácido por el techo del coche, la llanta donde estaba encajada (la de burbujas que salían dios mío¡¡) y por el parabrisas...”SACA EL AGUA ABEL¡¡¡” “COGE ALGO PA SECARLO¡¡”, todo esto en mitad de una carretera con la gente flipando (no todos los días se ve un par de pringados limpiando ácido de un “coche vaca”). Al final adiós a mi toalla y unas cuantas botellas.
Después de coger a Asís llegamos alrededor de 1 de la mañana a Barcelona y pillamos el primer hotel con parking que encontramos…LA PRIMERA SABLEADA DE LA AVENTURA¡¡ 120 eurazos¡¡¡ Para compensar nos llevamos las pilas del mando (supervivencia en estado puro). Después para cama que para ser el primer día le llegó.
Un saludo a todo el mundo¡¡¡
XA ESTAMOS EN MARCHA¡¡¡¡¡ Tralas compras de última hora en Oviedo (gracias María pola túa axuda), saímos hacia Burgos a recoller a Asís...empeza a aventura E OS PROBLEMAS¡¡¡ Cando Asís ía camiño de Burgos dende Madrid no mítico “coche” de liña ALSA chamounos pensando que deixarase os pasaportes cos visado na casa, así que nada máis chegar a Burgos tiña que volver a Madrid (o final os metera, menos mal).
O peor ainda estaba por xegar…entrando en Burgos vexo un chorro de auga caindo pola ventanilla, PERO SE NO ESTÁ CHOVENDO¡¡¡ pois nada, a batería que levábamos na baca reventounos, caindo todo o ácido polo teito do coche, a llanta onde estaba encaixada (a de burbullas que saían deos mío¡¡) e polo parabrisas...”SACA A AUGA ABEL¡¡¡” “COLLE ALGO PA SECARLO¡¡”, todo esto na mitade dunha carreteira con xente flipando (non todolos días vese un par de pringados limpando ácido dun “coche vaca”). Al final adeus a miña toalla e unhas cantas botellas de auga.
Despois de coller a Asís, chegamos a Barcelona o redor da 1 da mañá e collimos o primeiro hotel con aparcamento que atopamos...A PRIMEIRA CLAVADA DA AVENTURA¡¡¡ 120 EURAZOS¡¡¡ Para compensar collimos as pilas do mando (supervivencia en estado puro). Para ser o primeiro día xa estivo ben, para camiña que todavía queda moito.
Un saudo a todo o mundo¡¡¡
-------------------------------------------------------------------------------------
Día 0: De Oviedo-Burgos-Barcelona:
YA ESTAMOS EN MARCHA¡¡¡¡¡ Tras las compras de última hora en Oviedo (gracias María por tu ayuda), salimos hacia Burgos a recoger a Asís...empieza la aventura Y LOS PROBLEMAS¡¡¡ Cuando Asís iba camino de Burgos desde Madrid, en el mítico “coche” de línea ALSA nos llamó pensando que se había dejado los pasaportes con los visado en casa, así que nada más llegar a Burgos tenía que volverse para Madrid (al final los había metido, menos mal).
Lo peor aún estaba por llegar…entrando en Burgos veo un chorro de agua cayendo por la ventanilla, PERO SI NO ESTÁ LLOVIENDO¡¡¡ pues nada la batería que llevábamos en la baca nos reventó, echándonos todo el ácido por el techo del coche, la llanta donde estaba encajada (la de burbujas que salían dios mío¡¡) y por el parabrisas...”SACA EL AGUA ABEL¡¡¡” “COGE ALGO PA SECARLO¡¡”, todo esto en mitad de una carretera con la gente flipando (no todos los días se ve un par de pringados limpiando ácido de un “coche vaca”). Al final adiós a mi toalla y unas cuantas botellas.
Después de coger a Asís llegamos alrededor de 1 de la mañana a Barcelona y pillamos el primer hotel con parking que encontramos…LA PRIMERA SABLEADA DE LA AVENTURA¡¡ 120 eurazos¡¡¡ Para compensar nos llevamos las pilas del mando (supervivencia en estado puro). Después para cama que para ser el primer día le llegó.
Un saludo a todo el mundo¡¡¡
viernes, 23 de julio de 2010
No me quiero despedir de tierra española sin agradecer a los cientos de personas que habéis colaborado con nosotros comprándonos una camiseta, dándonos regalos para los chavales de donde vamos a pasar, diferentes materiales que vamos a llevar...Y como no también a los colaboradores y patrocinadores de nuestro equipo, sin cuya ayuda hubiera sido imposible siquiera plantearnos este proyecto solidario.
Colaboradores:
Patrocinadores:
Colaboradores:
- Supermercados Gadis: por su AMPLÍIIISIMO surtido de latas, agua, chorizos, fuet, leche en polvo, Colacao... Daremos buena cuenta de él : www.gadisa.es.
- A CURUXA RALLY: por sacarnos en su página, la cual tiene más de dos mil visitas diarias¡¡¡ www.acuruxarally.info
- Centro reto Oviedo: por darnos bastantes recambios¡¡¡
Patrocinadores:
- Cabo de Peñas: nuestro mayor patrocinador¡¡¡ Es en estos momentos donde los amigos demuestran su amistad, y nuestro amigo Nano no nos ha fallado, muchas gracias por la aportación monetaria y de comida¡¡ Daremos buena cuenta de las conservas por el mundo adelante. Muchas gracias. www.connorsa.es
- BM formación: otro gran patrocinador que ha colaborado de forma monetaria con el equipo¡¡¡ muchas gracias por todo. www.bmformacion.es
- Camisetas Caramuxo: gracias por diseñarnos y proporcionarnos las camisetas, sin su ingenio y creatividad no venderíamos ni la mitad de camisetas¡¡¡ Muchas gracias Juan¡¡. www.caramuxo.com
- Grupo Pirelo: gracias por su colaboración económica en nuestro proyecto solidario. www.pirelo.com
- Desguaces Oviedo: Nos dio muchísimos recambios y ruedas, es decir, muchísimo dinero que nos ahorramos gracias a su generosidad. www.desguacesoviedo.com
- Team racing: nos dió las ruedas que llevaremos en tierra y desérticos además de otras piezas y buenos consejos para la aventura. www.teamracing.es
- Farmacia de María José y Homeosor: nos han proporcionado un botiquín ENORMEE, iremos totalmente protegidos (por lo menos de salida) hacia Mongolia. www.homeosor.es
- Un saludo especias a nuestras novias: por aguantarnos, ayudarnos y no matarnos a tortazos jejeje. Un beso para Montse, María y otro más grande para Eva¡¡¡
Muchísimas gracias otra vez de todo el equipo, haremos lo posible para no decepcionaros¡¡¡
Un saludo
miércoles, 21 de julio de 2010
Bueno chavales ya no queda nada¡¡¡¡
Dentro de nada nos empezaremos a pelear 14000km de carreteras, fronteras, calor, frío, cansancio...y muchísimas más cosas de cuyo nombre prefiero no acordarme.
Todo esto y mucho más lo haremos a bordo de nuestro COCHE-VACA:
Esperemos que llegue, de la forma que sea...pero que llegue.
Con la ayuda de nuestros colaboradores, patrocinadores y nuestros amigos (sobre todo de ellos) estamos seguros que dentro de un mes estaremos de fiesta en la otra punta del mundo.
Un abrazo a todo el mundo¡¡¡
viernes, 16 de julio de 2010
CONSERVAS CABO DE PEÑAS
Os quiero dar a conocer a NUESTRO MAYOR PATROCINADOR¡¡¡¡CONSERVAS CABO DE PEÑAS¡¡¡ Esta empresa con más de cien años de historia (1898) es el buque insignia de CONNORSA, una de las mayores conserveras de España....Muchísimas gracias de parte de todo el EQUIPO SENTIDIÑO por su GENEROSISISISIMA aportación¡¡¡¡Os dejamos su enlace: http://www.connorsa.es/
Todo el mundo a comprar Cabo de Peñas!!!!
Suscribirse a:
Entradas (Atom)
